

D4256

། །།[]@##།།རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱ་པོ་ཧ་སིདྡྷི། བོད་སྐད་དུ། སེལ་བ་གྲུབ་པ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཀུན་མཁྱེན་འཁྲུལ་བྲལ་དུས་གསུམ་གནས་པ་ཡི། ། དོན་རྣམས་ཇི་བཞིན་གཟིགས་པ་ལ་བཏུད་དེ། །བརྩེ་ལ་གནས་ནས་སེལ་བ་ལ་བརྟེན་པའི། །བདག་གཞན་རབ་ཏུ་སྨྲ་བའི་འཁྲུལ་བསལ་བྱ། །སེལ་བ་གཞན་གཅོད་དོན་ལ་ནི། །སྒྲུབ་པ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བའི། །ཤེས་པའི་བྱ་བ་དེ་རྣམ་གཉིས། །དེ་དག་ལ་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། ། སྒྲུབ་པ་དང་རྣམ་པར་གཅོད་པ་དག་གི་དོན་ལ་ཤེས་པ་བྱ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་པ་མེད་ན་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་གཅོད་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཉིད་ནི་གཞན་སེལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་མྱོང་ཉིད་རྣམ་གཅོད་ནི། ཐ་དད་དངོས་པོ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བསྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་ནི་དོན་མྱོང་བ་ཉིད་བྱ་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དང་འདྲེས་པ་ཐ་དད་པའོ། །འདི་ལྟར་དེ་ནི་རང་རྒྱུ ལས།།བྱུང་ཡང་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་ནི། །གཞན་དུ་གྱུར་པ་བསལ་བྱ་ཡིན། །དོན་རྣམས་རང་གི་རྒྱུ་ལས་ཐ་དད་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཡང་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པས་ཉ་ཕྱིས་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཞན་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བྱས་པ་དག་ རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པས་ཐ་མི་དད་པ་སེལ་བར་བྱེད་དོ།།ཇི་ལྟར་ན་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་གྱུར་པས་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཞིང་། གང་གིས་སྒྲོ་བཏགས་པས་དོན་རྣམས་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དོན་ཉིད་དེ་ ལྟར་གྱུར་པར་ནི་མི་སྨྲ་སྟེ།སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་། དོན་ལ་ཤེས་པའི་བྱེད་ཡོད་པ། །དེ་ལ་ཅུང་ཟད་བྱས་པ་མེད། །ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དེར་ཡང་ནི། །རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་ཡིན། །དོན་ལ་རྟོགས་པ་འཇུག་པ་ན། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ནི་ཅུང་ཟད་ བྱས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ།དེ་ལ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པས་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྱད་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པས་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྟོགས་པ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་ལྟར་གྱུར་པ་བརྗོད་པ་ ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་བའི་ཁྱད་པར་ནི།འགའ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟོགས་པར་བྱས་པས་དོན་ལ་འགའ་ཞིག་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་རིག་པས་དོན་ཡུལ་དུ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

我将为您翻译这段藏文佛教论典。这是一篇关于"遮诠"(apoha)的论著：

[梵文题目] Apohasiddhi
[藏文题目] སེལ་བ་གྲུབ་པ།
[汉译题目] 遮诠成就论
顶礼一切智者！
礼敬遍知无误、如实照见三世诸法之尊，
住于慈悲，依止遮诠理论，
为除自他一切戏论迷惑。
关于遮诠排除他法之义，
无有实体性而生起，
其智慧作用有二种，
对彼等进行诠释。
由于在肯定与否定二义上，智慧具有两种作用，因此若无实体性的作用，如同见到两个月亮等的认识一样，对境的分别并非无果，因为是通过遮遣而趣入的。遮遣即是遮诠。
其中，肯定的体验本身和遮遣是有区别的：对于差别事物的认识中，肯定的作用是对境的体验本身，而遮遣则是区分其与异质事物的混杂。
如是，彼从自因虽生，
但由增益分别故，
应遮遣异类。
诸法虽由自因差别而成立，但如同将贝壳误认为银子一般，由于增益分别而将异类混杂，无差别化，故由遮遣的认识来遣除无差别。
若问：为何由于认识的错乱力，使得非如是体性的对境也成为如是相，以及由何增益使诸法成为无差别？答：并非说对境本身如是，因为这样会导致增益分别不存在之过。然而：
对境虽有认识作用，
于彼全无所作为，
如同认识本身般，
皆依了解果而立。
当了解趣入对境时，于外境并无任何作为，因为于彼处并无任何能以自性成立差别之物。若问：既然认识能了知对境，为何说完全无所作为？答：不然。所谓"了解"是就能了解者而言，并非对境体性的任何差别，因此通过了解而对对境并无任何作为。若说通过认知对境而使对境成为所缘，答：所谓"成为所缘"并非成立自性差别。

།ཅི་ལྟར་མི་སྒྲུབ། གང་གི་ཕྱིར་ གསལ་བར་བྱེད་པས་དངོས་པོ་གསལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་གཞན་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་གཞན་གྱི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་བྱས་པ་ཡང་གཞན་གྱིས་མི་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་ཅི་ལྟར་དོན་ལ་འཇུག་ཅེ་ན། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པ་པོ་ལ་འབྲས་བུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པ་པོ་དེ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དོན་ལ་བྱ་བ་འཇུག་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་ ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར། དེ་ཡི་ངོ་བོ་མ་སྤངས་པར། །ངོ་བོ་གཞན་རིག་བྱེད་པ་དེ། །རྣམ་གཞན་འབྲས་ཅན་དོན་རྣམས་ནི། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་རིག་ཕྱིར་རོ། །ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་ཤེས་པས་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་གམ་དུ་དངུལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོའི་ཡུལ་ནོན་པས་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་བཞིན་དུ་རྟོགས་སོ།།དེའི་ཕྱིར་ཉ་ཕྱིས་འདི་ལ་དངུལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ན་རྟོགས་པ་པོ་ལ་གཞན་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་འདིས་དེ་ཐ་མི་དད་པའི་ འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་ཡིན་ཡང་མི་སྣང་བར་མི་འཐད་དོ། །དེའི་རྣམ་པ་འདྲེས་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ན་ཤེས་པས་རྟོགས་པ་པོ་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་གྱུར་པར་བྱས་པས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་སོ་སོར་མི་སྣང་བར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་རྟོགས་ པར་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།ལྷ་རྣམས་དགའ་བ་རང་གིས་སྨྲས་པ་ཡང་ངེས་པར་མི་ཟིན་པ་ནི་ཁྱད་དུ་གསད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དེ། ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཕྱེད་པ་ནི་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེས་རྟོགས་པ་པོ་ལ་དོན་ཐ་མི་ དད་པར་བྱས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི།དངོས་པོ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་དེ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་བསྲེ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

为您翻译这段内容：
若问：为何不能成立？因为能显现者使事物显现。答：若如是，则为了让他人了解，就不应依赖他人的根等作用，如同所作性也非由他人所作一样。又因为是一切对境本质所共有，显现的本质也将无有差别。
若问：那么如何趣入对境？答：因为依此而于了解者成就果故。因此，正如了解者通达对境而趣入行为，其他形态也是如此。如是：
不舍彼之本质，
而能了知异体，
诸境具异果者，
以异相而了知。
以贝壳认知为银子时，并非完全舍弃贝壳自性的境而趣近了知银子，而是通过把握贝壳自性的境而随顺贝壳的相而了知。因此说"于此贝壳了知为银性"。同样，当了知此时，由于对了解者而言使他者成为异相的本质，故对彼而言，此为无差别之果。若非如此，则贝壳自性虽为现量却不显现，实不应理。由于其相混杂无差别，故认识对了解者造作异相，因此自性不各别显现是合理的。
若问：难道不是了知为他义的本质，而非造作异相吗？答：诸天所喜，自说亦定不能把握，应当呵斥，因为已承许无差别的区分即是了知为他。因此说"彼于了解者造作无差别"，而非于事物。此之无差别化的果唯于彼，非于事物，因为以了知为他的本质即是混合对境的自性故。

།དེ་བཞིན་དེ་ནི་དེ་ཉིད་ལ། །བསལ་བ་རྣམ་དཔྱོད་བློ་འབྲས་ ཡིན།།དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་འཇལ་བར་བྱེད་པ་པོ་ལ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ལ། སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གཞན་དུ་རྟོགས་པས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བྱས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་བློའི་དགོས་པ་དེ་ལས་གཞན་ དུ་གྱུར་པ་ཉིད་བསལ་བ་ཡང་འཇལ་བར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ལ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་ལྟ་བུར་སྒྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་དང་། རྣམ་པར་གཅོད་པའི་གཞན་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་ཡང་རྟོགས་པ་པོ་ལ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེའི་རང་བཞིན་དང་ཐ་མི་དད་པར་གྱུར་པ་རྟོགས་ པ་པོའི་དེ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་བཟློག་པས་དེ་ལས་ལྡོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ།གལ་ཏེ་བཟློག་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བཟློག་པ་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པོ་འདི་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པ་དང་རྟོགས་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་ གཅོད་པའི་བྱེད་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གལ་ཏེ་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ཡང་ལྡོག་པའི་སྒོ་ཉིད་ནས་འཇུག་པས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་སེལ་བ་ཉིད་དོན་ལ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་བློའི་དགོས་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ ཕྱིར་གཅིག་ནའང་ཐ་དད་ཕྱིར།།དོན་རིག་པ་ལས་ཉམས་པས་ན། །བློ་དོན་ཐ་དད་གཅིག་ལ་ནི། །འཁྲུལ་པ་ཐ་དད་སྲིད་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་ལ་དོན་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཤེས་པའི་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པ་དང་། རྣམ་པར་གཅོད་པ་གཉིས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་ཉམས་པ་ན།སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དག་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་དོན་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་དོན་རིག་པ་མེད་ཅེ་ན། དེ་ཡོད་ན་ཤེས་པ་དེ་དོན་ཅི་ལྟ་བ་དེ་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ ལྟར་གང་ཞིག་གང་རིག་པར་བྱེད་པ་དེ།གལ་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱེད་ན་ནི་དེ་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དུང་སེར་པོར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་ན་ཡང་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་སྟེ། བ་ལང་ དཀར་པོ་རགས་མོ་ཐུང་ངུ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་བ་ལང་ཞེས་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལ་བློ་ཐ་མི་དད་ན་ཡང་། དེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།

如是彼于彼性，
遮除分别智果。
如同了知对境差别的能了知者是对量取者而非对境，增益的果通过了知为他而成无差别也是对彼，同样，遮除分别智的作用所成的他性之遮除也是对量取者。如同认识的成立之果与分别的异于他者之差别，也是对了解者。
所了知为异性的事物之自性与无差别的了解者之彼性了知，通过遮遣而从彼返转者，若遮遣后了知自体，即使如此，因为遮遣也是了知，此二者皆是作用，因为成立与了知无有差别故。差别化即是分别的不共作用。
因此，也应说明即使是已了知者，也是通过返转门而趣入成为差别者。因此，无差别的遮除即是对境分别智作用的主要目的。所以：
虽一仍有异，
失于境了知，
智境异一中，
迷乱异可能。
因为对境中对境究竟的认识作用有成立与分别二者，所以当具境了知体性的成立作用衰损时，蓝等诸识以分别义而趣入对境，而非为了了知体性。
若问：如何无有境了知？答：若有彼，则识将成如境性故。如是，若某者了知某境，若非彼自性而了知，则将成非彼了知者，如黄螺识等。分别识虽于对境无差别，却以差别相而趣入，如说"白色粗短之牛"。同样，虽于花斑等"牛"之智无差别，但因彼不共性而有差别。

།དེའི་ཕྱིར་དོན་ལ་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པ་དག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་དེའི་རྟོགས་པའི་བྱེད་ པ་བསལ་བར་གྱུར་པ།འདི་ཅི་སྲིད་དུ་བྱེད་པ་གཞན་དང་ལྡན་པ་བསལ་བར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་ད་རུང་ཡང་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ནང་དུ་གཞུག་པར་མི་བྱའོ། །དངུལ་གྱི་བློ་ནི་ཉ་ཕྱིས་རྟོགས་པའི་བྱེད་པ་དང་བྲལ་ཡང་ཉ་ཕྱིས་ཉ་ཕྱིས་མ་ཡིན་པ་ ལས་ཐ་དད་པ་ལ་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེའི་ངོ་བོ་ལ་མ་རིག་པར་དོན་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་འདི་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་གཅོད་པའི་འཇུག་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་འདིའི་ཤེས་པ་དང་རྗེས་ སུ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཆ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་། དེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གང་དང་གང་ལས་དེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་མང་པོའི་ཕྱིར་དེ་ལ་འཁྲུལ་བ་ཐ་དད་པ་མང་པོ་སྐྱེ་བར་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཟློག་པ་སྒྲོ་ འདོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།དེ་དག་ཀྱང་མང་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཆ་མེད་པ་ལ་རྣམ་པ་དུ་མར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་གྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་བ་སེལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ཐ་དད་པ་ཅན་དག་ནི་གཅིག་ལ་སྟེ། ཐ་མི་དད་ པར་འགྱུར་རོ།།འཁྲུལ་བ་ཐ་དད་པ་དག་ནི་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་དག་ཁོ་ནས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ཐ་མི་དད་ན་ཡང་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་རྣམས་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་ཡང་འཇུག་པར་འགལ་ལམ། ཕྱིན་ཅི་ མ་ལོག་པ་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན།དཔེར་ན་སྒྲུབ་པ་དོན་ཅི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་ཁོ་ནར་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དངུལ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལྟར་ལོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ལ་འཁྲུལ་བ་ཐ་ དད་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཏེ།སྐབས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་དེ་དག་ལ་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོ་རེ་རེ་ཞིང་བ་ལང་མ་ཡིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་དང་འབྲེལ་པ་དག་ལ་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ པ་ལང་གི་ཤེས་པ་གཅིག་འཇུག་པ་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་དག་ལ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་པར་མི་འགྱུར་གྱི་འཁྲུལ་བ་དང་། དེ་བཟློག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因此，由于了知对境为差别与混合，其了知作用被遮除者，只要未遮除具有其他作用者，就不应如银等认识般归入二月等类。银识虽离贝母了知作用，但对于贝母与非贝母的差别并无作用。
因此，不了知其体性而于对境增益自性的此迷乱唯是错误，然而蓝等认识并非如此，因为已成就分别趣入，此与其认识相顺故。
同样，虽然无分之对境自性是无差别体性，但因其不共故，以及彼不共于何者亦众多故，于彼生起众多差别迷乱是合理的，因为彼具返转增益之体性，且彼等亦是众多故。真实认识于无分不现为多相，而颠倒则不然。
因此，通过遮除迷乱，具差别义者于一中成为无差别。差别迷乱唯由差别认识遮遣故。因此，虽对境无差别，具不共果之差别认识以分别义而无颠倒，然趣入岂相违？
若问：何为无颠倒？答：如成立如实了知对境，分别亦如实遮遣，非如银等认识之错误。同样，于自相差别的差别迷乱是差别，即依赖处所差别性。若彼等差别成无差别，则如是转变。
因此，于具差别体性的花斑等各自与非牛增益相联系者，为遮遣彼而一牛识趣入是可能的。于彼等，真实认识不成一性，而迷乱及其遮遣果分别识则不然。

།དེའི་ཕྱིར་དེ་མེད་ན་རྟོགས་པ་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ ནི་དོན་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཐ་དད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དག་ཐ་དད་པ་ལ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ལ་བདག་ཉིད་གང་གིས་མི་འདྲ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དོན་ཐ་མི་དད་པ་ལ་ནི་མི་རྟག་པ་དང་བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་འདི་རྟག་པའམ་མ་བྱས་པ་ལས་དབྱེ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན།ཁྱེད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མ་རྟོགས་ཏེ། དེ་ཐ་མི་དད་ཀྱང་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་གྱི། མེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལས་དེའི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཅན་ ཇི་ལྟར་མི་དབྱེ་བར་འགྱུར།གལ་ཏེ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་པའི་དགག་པའི་དོན་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། སྔོན་པོའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་སྒྲུབ་པ་ ལས་གཞན་པའི་ཤེས་པའི་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་དགག་པའི་དོན་གཅོད་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ནི་གཏན་དུ་གྲགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། དགག་དོན་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་གྱི། །བཀག་ནས་ཁྱད་པར་བྱེད་མིན་ཏེ། །ཁྱད་པར་ལ་ནི་ རྟེན་ཕྱིར་ཡང་།།འདི་ལ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དགག་པའི་དོན་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་འདི་ནི་སྔོན་པོའོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་གཅོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དགག་པའི་དོན་ནི་དགག་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཙམ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་ཞིག་རྟོགས་པ་ན་བཟློག་ནས་འདི་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་དང་དེ་འབྲེལ་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་དེ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་ཀྱི་གཞན་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདིར་གང་ཞིག་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན། དགག་པའི་དོན་བསྒྲུབས་པ་ནི་བཀག་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དགག་བྱ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ན་དགག་པའི་དོན་འདིའོ་ཞེས་རྟོགས་པར་རུང་བ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་བཟོད་པ་ནི་མེད་དེ། །དེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་ཞིག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་ན་ནི་དགག་པ་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

因此，若无彼，则如了知般的分别作用即是对诸对境的分别作用。对于何者之差别增益于差别中成为差别分别，于不可言说自性之自性中，以何自体有何不同？
若问：于无差别对境中若无无常、所作等法，则如何区分此为常或无作？答：你未正确理解。应说：虽彼无差别，然所作性等并非成为差别，但非成为无。因此，如何不区分彼离彼体性差别者？
若问：难道不是说"此非非蓝"依于所分别而遮遮义之能断知即是能分别，而非"是蓝"？因此，虽分别是异于成立的认识作用，但不了知遮义之认识非为分别境者。
答：此为永恒共识，即：
遮义非是成立，
遮已非成差别，
复因依差别故。
于此，"此非非蓝"依于非蓝的遮义，不能遮断成为分别所依而了知"此是蓝"，因为遮义仅是所遮之无。因此，说"非非蓝"时，仅了知"无非蓝"，不能返转而了知"此"及了解其关联。
若问：以何成其差别？何故不成？答：因非成立故。仅了知"非彼"，而非了知"是某他者"，故此中何为差别？遮义之成立非为遮遣，而仅是了知所遮之无。
因此，遮遣非蓝时，遮义不容许了知"此"之了知即为差别，因为仅了知"非彼"故。若成立则将不了知遮遣故。

།དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་བྱེད་པ་ལ། དེ་བྱས་པས གཞན་ལ་ཅིར་འགྱུར་ཞེས་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པས་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ།ཤེས་པ་ལས་གཞན་བསྒྲུབས་པས་དགག་པ་རྟོགས་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྔོན་པོ་ལ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ ཡིན་པའོ་ཞེས་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།མདུན་ན་སྣང་བ་ལ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགག་པའི་དོན་ཡང་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་བ་ཁྲ་མོ་ཅན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པས་ན་ལྷས་བྱིན་ལ་ཡོན་ཏན་ཁྲ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་དེ་དང་ལྡན་པའི་རྫས་གཅོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདི་ལ་དགག་པའི་དོན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བའི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་གཅོད་པར་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེའི་བདག་ཉིད་སྔོན་པོ་མ་ཡིན པ་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དགག་པ་དེ་ཡང་སྔོན་པོའི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གཅད་པར་བྱ་བ་ལ་བརྟེན་པའི་དགག་པའི་དོན་གཅོད་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་འདིར་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ རྟོགས་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན་བརྗོད་པ།དགག་བྱ་ཐ་དད་མེད་གནོད་བྱེད། །སྒྲོ་འདོགས་ཀྱིས་ནི་དབེན་པ་འདིར། །རྣམ་གཅོད་གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །སྔོན་པོ་ཡོད་དོ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་ལས་གཞན་པ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ གཅོད་པའི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་སྒྲུབ་པའི་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་དགག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཞེས་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་སྒྲུབ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ལ། སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་བཀག་པས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལ་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་པ་སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དགག་པའི་དོན་ཉེ་བར་སྒྱུར་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་ལ་ནི་དེའི་འདི་མི་འཐད་དོ།

例如，对于无实法的作用，以"彼作已，于他成何"之诘难推究，则不能成立无实法。同样，以了知异于认识的成立，不能了知遮遣。因为在了知"彼无"时，不包含成立的领会故。
此中，于蓝色，"此非蓝"不显现为以非蓝为差别，因为对现前者了知为"非蓝"故。遮义亦依于非蓝。依于差别的法不能了知具差别者，如了知"具斑纹之牛"则天授具斑纹性。如于彼中遮遣具彼性质之实体，如是于此中不应领会遮遣由遮义所转变的非蓝，因为其自性是所遮之非蓝故。依于彼之遮遣亦不成为蓝之差别。因此，依于所分别而遮遮义之能断知非为能分别。
若问：此中如何了知分别？答曰：
所遮无差害，
离增益此中，
分别何能异？
异于"蓝有"、"蓝无"之成立与遮遣，"此非非蓝"是分别作用。其中，仅了知即是成立作用，仅了知彼无即是遮遣。因此，以"此"而仅了知蓝唯成为成立，而"非非蓝"唯成为遮遣。
通过遮遣非蓝，具有对蓝之作用的认识成为以蓝为境者即是具分别境。因此，以转变依于非蓝的遮义之方式，于蓝中此理不应成立。

།དེས་ན སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་དགག་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ན།སྔོན་པོ་ལ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཐ་དད་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། དེའི་ཤེས་པ་ལོག་པ་བསལ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འདིའི་སྔོན་པོའི་མཐར་ཐུག་པ་དང་། སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་བཀག་ པས་ནི་སྔོན་པོ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་གཅད་ལ་བརྟེན་དངོས་མེད་པ། །རྟོགས་པའམ་ཡང་ན་འགལ་བ་ལས། །འཁྲུལ་སེམས་རྣམ་གཅོད་དེ་མེད་པའི། །ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད། །སྔོན་པོ་ལ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཤེས་པ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱིས་ཤེས་པ་བཟློག་པ་ཉིད་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དངུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟར་དེའི་ཡུལ་རྟོགས་པ་ལས་ཀྱང་དེར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་དངུལ་མེད་པར་རྟོགས་ན་དེ་ལས་དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལ་དངུལ་མེད་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་མེད་པ་ལ་གཞི་གྲུབ་ན་ནི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ནི་དངུལ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་དངུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགག་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཉ་ཕྱིས་རྟོགས་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་འདི་ཅི ལྟར་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན།འདིས་ནི་དངུལ་གྱིས་དབེན་པ་དང་དངུལ་ལས་ལྡོག་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་གཞན་སྒྲུབ་ན་ནི་དངུལ་ལོ་ལྟོས་ནས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཉ་ཕྱིས་སྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱིས་ཤེས་པ་ལྡོག་པ་ཉིད་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་དངུལ་བཀག་པའི་དོན་རྟོགས་པའམ། ངེས་པ་དང་སྒྲོ་འདོགས་དག་འགལ་བ་ལས་ཀྱང་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དངུལ་མེད་པར་མ་རྟོགས་ཀྱང་ཉ་ཕྱིས་ཤེས་ན་དངུལ་དུ་ ཤེས་པ་མེད་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཉ་ཕྱིས་ཤེས་པ་ནི།འདི་དངུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལས་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་སེལ་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་མེད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མེད་དེ། སྒྲོ་ འདོགས་གནས་ལ་དེ་ལྟོས་མིན།།སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། །སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཟློག་པ་ཉིད་ནི་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒྲོ་འདོགས་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་རྒྱུའི་དབང་གིས་བཟློག་པ་རྟོགས་ཀྱང་མི་ཟློགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此，当了知依于非蓝的遮义时，于蓝中"此非蓝"之无差别性，即由遣除其错误认识，而成就此蓝之究竟及遮遣非蓝，而非由遮遣彼而于蓝中有任何可分别。
依分别无实，
了知或相违，
迷心分别彼，
无知亦无别。
于蓝中"此非非蓝"的分别知，因其作用是遣除增益知，如"此非银"，由了知其境亦成为彼。其中，若了知无银，则由此银知转变。若谓于彼了知无银即是分别，若其无有所依则可尔。于彼中，即于是银者亦有"非银"之遮义。如是，如何了知贝壳？故此如何以贝壳为境？此亦显示了知离银及异于银等。若成立他法，则观待于银全无所知，若仅是转变之自性，则因无成立贝壳故。
由此遣除增益知是其作用，此由了知遮银义，或由决定与增益相违而成。即使未了知无银，若知贝壳则无银知，故知贝壳与"此非银"在能分别性上无差别。
若问：彼遣除岂不观待有迷乱，无彼则不然？答：非也。
增益处彼不观待，
观待有增益，
遣除能增益者非为能分别他，因将成无穷过故。分别之增益唯应由分别遣除，非无分别如二月等。因为即使了知由自因力遣除亦不能遣除故。

།དེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྒྲོ་འདོགས་གཞན་ལ་ལྟོས་པས་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར བའི་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཇི་ལྟར་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་དོན་རྟོགས་ནུས་པ་དག་།ཇི་ལྟར་གནས་བཞིན་འབྱུང་གྱུར་པ། །དེ་ལྟར་གཞན་དུ་རིག་པ་སྤོངས། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་དག་ནི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཟློག་པར་མི་འཐད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འགལ་བའི་དོན་མངོན་ སུམ་དུ་བྱས་ཀྱང་།མངོན་སུམ་རྟོག་པ་མེད་པ་གཞན་གྱིས་ཟློག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མགལ་མེ་འཁོར་བ་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་ལྡོག་ཅིང་། རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ན་དེས་འཁོར་ལོར་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གཅིག་རང་ གི་རྒྱུ་མེད་པས་ལོག་པ་ན་རྒྱུ་གཞན་གྱི་དབང་གིས་གཞན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བཟློག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་པ་ན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་འབྱུང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་འདི་དངུལ་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྔོན་རོལ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟར་ཡང་དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དགག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངུལ་དུ་ཤེས་པའི་ཡུལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་ནུས་པ་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཤེས་པས་དངུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་ བར་མ་རྟོགས་ཤིང་།རང་གི་ཡུལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་དངུལ་དུ་ཤེས་པའི་སྤོང་བར་བྱེད་དེ། དེ་ལས་བཟློག་པའི་རང་གི་ཡུལ་བདེན་པར་ངེས་ན། དེ་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངུལ་ལ་མི་བདེན་པར་ངེས་བ་དག་ལ་དགག་བྱའི་ཡུལ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཉིད་ ཀྱིས་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་ཉེ་བར་བརྟགས་པའི་དོན་དང་ཡིད་ཀྱིས་རྒྱལ་སྲིད་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྟོགས་བཞིན་པ་མི་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་དུས་སུ་དེ་ལས་བཟློག་པའི་དངོས་པོ་མི་བདེན་པར་ཤེས་པས་ན་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཤེས་པས་ཉ་ཕྱིས་ ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་དངུལ་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འགལ་བའི་ཤེས་པ་བསྟན་པར་འགྱུར་ན་གཞན་དག་འབད་པས་མངོན་སུམ་དུ་གྲུབ་ཀྱང་ཞེན་པར་འཇུག་པ་གང་ཡིན། འདི་ཉིད་དེ་དག་གིས་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྣང་བའི་རྩ་ བ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པར་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་ན་སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་ན་ངེས་པ་མེད་ལ།ངེས་པ་ཡོད་ན་སྒྲོ་འདོགས་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།

由于彼亦是由分别本身作为分别境之所依，故彼亦观待其他增益，将成无穷故。
若问：那么如何能遣除？
能知他义者，
如实而生起，
如是遣异知。
刹那之识不应由他识遣除。正因如此，即使现证相违义，现量无分别亦不能由他遣除。如旋火轮不存在则迷乱消除，当如实显现自性之知生起时，由此遣除无旋转轮之迷乱，因为一者由无自因而转变时，依他因力生起他者，故非相互遣除。
分别则不然，因为即使生起相违分别时，仍可能生起其他分别故。若非如此，则不应有"此非银"之说。是故如同贝壳分别之前，如是亦有银知，若非如此则将无遮遣故。能观察银知之境的贝壳知，未了知显现银相，由分别自境而遣除银知。若确定与彼相反之自境为真，则不可能执著彼为真实故。
对于确定银为不真实者，由安立所遮境故虽有彼，然如分别义及意想王位等，所了知者成为不真实性。正因如此，于增益时由知与彼相反之事物不真实，故由贝壳知而知贝壳，即如何了知银般将成如是。
因此，若显示相违知，则他者虽以勤勉现证，何者趣入执著？此即是彼等之能害性。正因如此，若承许由显现根本而了知所显，则说若有增益则无决定，若有决定则无增益。

།དེས་ན་རྟོགས་པ་ཕལ་པ་ལ་རྟག་པའི་ཤེས་པ་སྤང་བར་མི་ནུས་ཀྱང་། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔོག་པའི་དུས་སུ་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་ པར་ཤེས་པ་ནི་བཟློག་པར་བརྗེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ།།སླར་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཡང་དེའི་དུས་སུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་། རྒྱུའི་སྐྱོན་རྟོགས་པའི་རྩ་བ་ཅན་གྱིས་ཤེས་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དེའི་རྩ་བ་ཅན་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བྱས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལོག་ན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་དབང་པོའི་བསླད་པ་ཡོད་ཀྱང་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་དབང་པོ་ཤེས་པ་གསལ་བར་སྣང་བས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བའི་བྱེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ བཞིན་དུ་བརྟག་པའི་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་རྒྱུན་མ་ཆད་ཀྱང་།དེའི་དུས་ན་བདེན་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་སྒྲུབ་པས་དོན་ལ་ནི། །བྱེད་བཅས་གྲུབ་འདིའི་རྟོགས་པ་ནི། །རྣམ་ཕྱེའི་དོན་གྱིས་མཐར་ཐུག་ཕྱིར། །ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེའི་ ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཐ་དད་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་གྲུབ་པའི་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་དུ་ཡང་འཐད་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གྱི་ཡུལ་ལ་བྱེད་པ་ དང་བཅས་པར་གྲུབ་པོ།།སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པའི་དབང་གིས་སྦྱར་བའི་རིགས་མི་མཐུན་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བས་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རིགས་པའི་བྱེད་པ་ཅན་ཡང་འདི་དག་ལྡོག་པའི་ཡུལ་དུ་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་ ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཉ་ཕྱིས་མ་ཡིན་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་གྱུར་པའི་ཉ་ཕྱིས་ལྡོག་པར་བྱས་པ་ལྡོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ།།གཞན་དང་མ་འདྲེས་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ ཏེ།མངོན་སུམ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསལ་ནས་རྟོགས་པ་གོ་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར། མངོན་སུམ་ནི་སེལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པའི་སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་དང་། དངུལ་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་ཀྱང་ཉ་ཕྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此，虽然对于一般认知无法断除常住之知，但在推度刹那性时，了知非量性者即是具有遣除之记忆。虽是再生之有法，但于彼时是不存在的。
若问：如是则于无分别之二月增益，亦应由了知因之过失根本的知识而遣除？
答：不然。以如是分别所作之彼知根本为无差别之能遣除性，当彼消失时，虽有感官错乱而能合一遍计自性，却非能合一。因此，感官知亦成为具分别时由分别所遣除，而具分别之感官知由明显显现亦能遣除分别，故现量非是遣除增益之作用者。
如是，虽有相续不断的随行推度知，然于彼时无执著为真实。
以差别成立于义，
有作用成就此知，
由分别义究竟故，
说为遮遣之所依。
因此，如是成立为有差别果之诸知，亦由遮遣增益而作差别故，且应理为彼果性故，蓝等诸知以成立差别而于义境成就有作用。由增益知之力所结合之异类及无差别事物，因遣除增益而成为遮遣之境，故说此等具理作用者亦为遮遣之境。如贝壳分别遣除与非贝壳无差别之贝壳，以遮遣方式而以贝壳自性为境。
仅以未与他混杂之事物自性为境者非是遮遣所依性，因为现量亦将有此过失故。遮除后了知为何不成为遣除之所依？现量非是能遣除者，因为虽有常住增益而了知刹那性，虽有银增益而了知贝壳故。

། གལ་ཏེ་བ་ལང་ལ་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་མེད་པ་ལྡོག་པ་ཡིན་གྱི། བ་ལང་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བསལ་ནས་བ་ལང་རྟོགས་པས་ལྡོག་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐ་དད་དོན་ཤེས་བཞིན། དཔེར་ན་འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པའི་དོན་ཅན་གྱིས ཤེས་པ་རྒོལ་བ་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པ་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ།བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདིའོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་དོན་གྱིས་མཐར་ཐུག་པའམ། སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་གྲང་། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ནི་འདི་དགག་པའི་ ཤེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཡང་འགྱུར་ལ། དངོས་པོ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ། ཤེས་པ་འདི་ནི་སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྔོན་པོའི་ཅི་ཡང་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་རྟོགས་པས་སྔོན་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར།དེ་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ལ། དགག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ནི་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ་ལྡོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཚད་མའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ན་དངོས་པོ་གཞན་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་མ་དམིགས་པའི་སྐབས་སུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའང་འདིར། དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་ནར རྟོགས་པར་བྱེད།།ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་དག་གིས་ཀྱང་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་དོན་ལ་ཐ་དད་བློ། །བྱེ་བྲག་མེད་ ཕྱིར་འཇུག་ཁྱད་ཡིན།།ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོའི་རང་གི་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་པ་ལས་གཞན་པ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་བཀག་ཀྱང་དེའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་དངོས་པོ་ ཉིད་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཐ་དད་པ་རྟོགས་པས་རང་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ན་རྟོགས་པ་དུ་མར་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཐ་དད་ཅེ་ན། བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲའོ།

若问：对于牛而言，遮遣是无非牛，而非牛性本身，因此如何由遮除而了知牛即成为了知遮遣？
答：如同了知差别义。譬如"此非蓝"这一具差别义之知，双方辩者皆成立为遮遣所依，此亦如是。此又是以"此即是此"之了知义而究竟，抑或以"非蓝"而究竟？若如后者，则此将成为否定之知。如是，如何既成为遮遣所依，又说为他事之所依？此知是以蓝为境而趣入。所谓遮除非蓝，因其全非是蓝故，如何由了知彼而成为以蓝为境？彼是非蓝性，而彼又系属于蓝。于此，非蓝性非为所了知，亦非否定，因为非是彼之自性故。
此是遮遣所依，而遮遣即是所遮。此为正理，如在不可得品中已说明：若彼为量境，则他事即是无事故。此亦于此：
如是唯如是而了知，
如同差别境之知，
由差别门而了知，
蓝等诸知亦复然，
以彼等亦以遮除为境故。
于自义差别智，
无差别故入异。
所谓差别，即事物自性安住外别无他。于此，虽遮除无他事，然未说其任何差别，因为对安住于自性之事物如是说故。因此，由了知差别即应了知自性故，义无差别时不成多了知。若问：云何差别？答：由作用差别故。

།རང་གི་བདག་ཉིད་ཙམ་ ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་དངོས་པོ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པའི་ལུས་ཀྱི་དངོས་པོ་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་བྱུང་ཡང་།ལོག་པའི་ཤེས་པས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྟོགས་པས་དངོས་པོ་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསལ་བས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ ལྟར་སྲེ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་སེལ་བས་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ནི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དང་ཐ་དད་པ་ལ་འཁྲུལ་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་སྐྱེ་བ་ན། རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ལ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པར་ཇི་ལྟར་ རྟོགས་ཏེ།དེ་ནི་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ལ་དུ་མའམ། དུ་མ་ལ་གཅིག་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མི་དད་པ་ལ་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་ན་ཡང་ཐ་མི་དད་པའི་ཤེས་པ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་འདོགས་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དེ་མི་འགྱུར་བ་ནི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ ཐ་དད་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པའི་ཤེས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ལ་ཐ་མི་དད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་བརྗོད་པ། ཐ་དད་རྗེས་མཐུན་ལག་པའི་དོན། །ཐ་དད་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་ཆོས། །དེར་བརྟེན་བདག་ གིས་རྟོགས་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་པའི་ཆོས་བ་ལང་དང་། དཀར་པོ་དང་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་བདག་ནི་ལོག་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་ན་ཐ་དད་ པ་དང་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་དེ་དག་གིས་ཤེས་པ་དེ་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ།།ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཐ་དད་པ་ལས་གཅིག་ལ་ཐ་དད་པ་ཐ་དད་པ་དག་དང་། འཁྲུལ་པ་གཅིག་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཡང་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་དང་བ་ལ་དམ་ཡིན་པའི་འཁྲུལ་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་དེ་བཟློག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་འཇུག་པ་དག་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ནི་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ།།རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བློ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་འཛིན་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལས་ ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་འགོག་པས་ཐ་དད་པ་ཐ་དད་པས་ན། ཐ་མི་དད་པ་ལ་ཐ་དད་པའི་འཁྲུལ་པ་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ལ་ཐ་མི་དད་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པ་དག་དེ་ལྟར་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་ དབྱེ་བར་བྱ་བ་དང་མི་མཐུན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ།

仅仅安住于自性中的事物，虽从自因而生且与他事不混杂之体性，然由颠倒知而了知为异相，从而成为他事自性，通过遮除此点而得了知。因此，如是遮除产生此类认知，由遮遣而了知自性，即是遮他所依。
若问：当于无差别义与差别义之迷乱中，生起差别与无差别之知时，如何能了知所了知之自性为差别或无差别？因为彼中无有此故。一中无多，多中亦无一。若于无差别了知为无差别，则彼无差别知亦不成为遮除差别增益之果，故非差别所依。如是，了知差别即是差别，成为差别知所依，以遮除无差别增益故，亦非差别义所依。
对此回答：
差别随顺增上义，
差别交杂自性法，
依此自我了知故。
分别所计诸法，如牛、白、行等，皆是颠倒义，因无外境故，唯依分别故。由随顺差别故，彼等差别交杂自性诸法之知即是遮遣所依。如同由差别迷乱于一中见差别等，由一迷乱见无差别，如是了知体性亦与差别交杂。
譬如，于成为非白与是牛之迷乱所依一法上，能遮遣彼之果性差别知趣入，若无差别相则不成差别。由了知自性非成差别知，然由执取差别故而成。因此，此由遮除所了知差别而成差别，故于无差别中遮除差别迷乱。于差别中无差别亦复如是。
是故，差别与交杂如是随顺差别，又因了知与所分别不相顺故而随顺差别。

།འབྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པ་གང་ཞིག་བརྟགས་པས་འཁྲུལ་པ་སེལ་བར་ནུས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འགྱུར་དགོས་སོ། །དེས་ན་བ་ལང་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ནི་བ་ལང་ དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཅིག་ལ་བ་ལང་གི་རྣམ་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ལ། ཐ་དད་པ་འདྲེས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པ་དག་ནི་ཐ་དད་པའི་ས་བོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་གང་ལ་མེད་པ་དེ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་འཁྲུལ་ པ་ཡིན་ལ།དེ་ཟློག་པ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་ས་བོན་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཕན་ཚུན་དུ་ཐ་དད་པ་འདིའི་ས་བོན་ཡིན་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྣམ་ པ་རྟོག་པར་བྱེད་པས་དེ་ལས་བཟློག་པའི་དངོས་པོ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།དོན་ཇི་ལྟ་བུ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། ཐ་མི་དད་པའི་དོན་ལ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་དང་། ཐ་དད་པ་ ལ་ཐ་མི་དད་པར་ཤེས་པ་གོ་ཅི་ལྟར་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན།དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཞན་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་འདི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ནི་དེ་དོན་ཅན་མིན་ཏེ། །དེ་དག་ཏུ་འཁྲུལ་དེར་ངེས་པ། །དེ་ཡི་བློ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དེ་ནི་ཐ་དད་པ་ དང་འདྲེས་པའི་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་ལས་བཟློག་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་བསལ་པ་ཡིན་ཏེ།ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟར་འདི་དེ་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཁྲུལ་ པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཡོད་པའི་དོན་གྱི་བློ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཚལ་དམིགས་པ་དང་། དངོས་པོ་གཞན་དང་འདྲེས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཉིད་ རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོན་པོ་དང་ནི་མི་མཐུན་ཏེ། ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པ་དག་དང་། ལོང་བ་དང་འོན་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་སྔོན་པོ་རྟོགས་པར་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། མངོན་སུམ་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། ། དཔེར་ན་མིག་སེར་གྱི་ནད་དང་ལྡན་པས་དུང་ཉིད་རྟོགས་པས་དེ་ལ་སེར་པོར་གཅོད་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དང་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།

能分别者必须具有通过观察而能遮除迷乱之自性。因此，遮除非牛之增益即是了知为牛，所以于一相中牛相即是差别，而此差别即是交杂。因此，了知差别与无差别者皆具差别种子，因为于某法增益其所无者即是迷乱，而遮除彼亦是分别，故具差别种子。如是说道："彼此差别即是此之种子。"
然而，以迷乱相之对治而遮除彼者，通过分别具差别与交杂等特征之相，如何能以与彼相违之事物自性而了知？若如实义般具有彼相之知以显明自性而得了知，则于无差别义执为差别，于差别知为无差别，如何成为彼之所依？
若问：如是通过遮他而了知此如何成为义之所依？
答：此说确实，故而：
彼非彼义依，
迷彼定解彼，
依彼智故也。
彼知以差别与交杂相之自性，故遮除与彼相违事物之所依，即是迷乱为差别与交杂之自性。虽然如此，如贝壳现为银相，此非于彼完全迷乱为彼之自性，因依有义之智故。如是，由经验青色之行为力所生之青色分别，即是缘取与他事交杂之彼自性为境。因此，此即是了知青色性。
与彼外境青色不符，虽于了知青色无别，然因现为现量与非现量之因有差别故，不致导致无盲聋等过失。如具黄眼病者了知螺，以于彼决定为黄色，因与外境不同故非了知彼。

།གལ་ཏེ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་སེར་པོར་སྣང་བ་དེའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། སེར་པོར་སྣང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི དངོས་པོའི་ཡུལ་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ཞེན་པས་རང་གི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་རོལ་ཡང་སྔོན་པོ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་དང་མི་ མཐུན་པ་ནི་དེ་ལ་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ཞེན་པས་བསྒྲིབས་པ་དེས་ན་དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་རྟོགས་པར་བརྗོད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དུད་སེར་པོ་ལ་ཡང་གནོད་བྱེད་སྐྱེས་པའི་སྔོན་རོལ་དུ་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། སེར་པོར་ ཞེན་པའི་ཕྱིར་དང་།དེ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་མཐོང་བའི་སྔོན་པོར་ཞེན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་གནོད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་ཀྱི། འདིར་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ཙམ་རྟོགས་པ་དང་། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །ཐ་དད་རྗེས་འགྲོས་སྟོང་པ་ཡི། །ཕྱི་དོན་ཡོད་ཕྱིར། དོན་ལ་བ་ལང་དཀར་པོ་དག་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཆོས་ཉིད་གཅོད་པས་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་དངོས་སུ་གཅིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་ནི་པ ལང་ཉིད་ཡིན་ཏེ།ཐ་དད་པའི་འཁྲུལ་པ་སེལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་དེའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །བ་ལང་མ་ཡིན་པ་འཁྲུལ་པས་ནི་རྟ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ལ། དཀར་པོ་མ་ཡིན་པར་འཁྲུལ་པས་ནི། དེ་ལ་བ་ལང་ནག་ པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཁྲ་བོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དག་ཐ་མི་དད་པའི་བ་ལང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མི་བདེན་པ་ཡིན་གྱི། བ་ལང་གི་རང་བཞིན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ལ་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བཟོད་པའི་ཕྱིར་རེ་རེ་ཞིང་ འཁྲུལ་པ་ཐ་དད་པས་འཁྲུལ་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་།རྣམ་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན། དེ་ཡི་ཐ་དད་ཀྱང་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དག་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པ་དང་བྲལ་བའི་བ་ལང་ཉིད་དཀར་པོ་ཉིད་ ཀྱང་མི་འདོད་ན་ནི།།དེ་ལ་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པའམ། དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པ་འམ། །དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལས་ཟློག་པ་ནི་མེད་དོ།

即便青色分别与显现为黄色者非彼事物之所依，然黄色显现并不决定外境事物之境。青色分别则不然，因执著所见事物之自性而趣入自境故。因此，此即了知青色性，外境亦是青色。与所见不符者，由执著彼为所见性而蔽障，故说彼了知外境，而非就事物而言。
问：于黄烟等，在生起违害之前，岂非亦执著为义之所依？
答：诚然，然彼非如是存在，因执著为黄色故，且彼亦不存在故。此中执著所见青色者亦复如是。于彼有违害故而了知差别，此中则不然。因此，就单纯了知青色及如实执著而言，即是了知事物。
由离异随行空，
因外境存在。
于义中，白牛等无有差别，然非自性。以何等法性决定而了知，如是直接即是一故。具如是相之自性者即是牛性，以遮除差别迷乱故，差别分别使其自性成为差别。
非牛之迷乱增益为马等，非白之迷乱于彼亦是黑牛等。如是，花斑与黄等以无差别牛之自性非真实，然非牛之自性。于彼一切容许增益非非牛故，由各各差别迷乱而遮除迷乱之分别亦因相无差别故成无差别。
若不尔：
彼之差别亦应无。
若诸如来不许离差别与交杂之牛性白性者，则于彼不成异于非牛或异于非白，因无非牛性离非牛，或白性离非白故。

།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མར་འཛིན་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན་ཡང་། །དེས་སྟོང་མ་ཡིན་ཕྱིར་ཏེ་ཡང་། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པ་དག་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་ གི་ངོ་བོ་ལ་མ་ཡིན་པ་དང་།དེར་རྟོགས་པ་ཡང་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྒྲུབ་པ་ཉིད་རང་གི་སྒྲའི་དོན་དུ་འགྱུར་མོད། འཐད་པར་དཀའ་བའི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྙམ་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པ། དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཡང་དེ་གཏོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་རིག་པ། ཡོད་ཀྱང་དེ་ནི་གནས་ཕྱིར་རོ། །སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། །རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཅོད་ པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་།དེ་ཉིད་ལས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཤེས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་གལ་ཏེ་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཡང་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ནའོ། །ཐ་དད་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་པར་ གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་ཡང་དེ་འཐད་པའི་ཕྱིར།དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ནི། རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་གསལ་བ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་གི་དོན་ལ་བརྟེན་པའི་བྱེད་པ་འདི་མེད་ན་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབས་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། ། གལ་ཏེ་གང་གི་རྣམ་བཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་རང་རིག་པས་རྟོགས་པས་ན་གང་གི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་དེ་ལ་དོན་རིག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ན། སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པས་དངོས་པོ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ནི་དངོས་པོ་སྣང་བ་ཅན་མ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་དེས པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན།ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དེ། འདི་ལྟར། དོན་ངེས་པ་ནི་མྱོང་བ་མིན། །དེ་ཉིད་མིན་པ་མྱོང་བ་ནི། །ཅི་བཞིན་མྱོང་བྱ་གནས་པའི་ཕྱིར། །མེད་པར་རྟོགས་འགྱུར་ཆུ་སོགས་བཞིན། །གང་གི་དེ་མི་སྣང་ན་དེ་མ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་དོན་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་མྱོང་པ་ཡིན་པར་མི་བརྗོད་དོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་ཡུལ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཤ་ཟ་ཉིད་ལྡང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནི་རེ་ཞིག་འདི་ཉིད་བཟློག་པ་ན་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ན་དེའི་འདོད་པ་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་མྱོང་བ་ཡིན་ན་གང་མྱོང་བ་དེ་ཉིད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཏེ། མྱོང་བ་ནི་མྱོང བར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ལས་ལྷག་པ་མེད་པར་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།

正因如此，亦非无事物之法性，因其自性如是显现故。已说于事物执著一与多是迷乱。
虽依于义，
然非空彼故复次，
若差别与交杂即是迷乱自性非于自性，且对彼了知亦依执著，故依执著，成立性即成为自声义，则何须难以成立之遮遣境所依耶？对此回答：虽依事物而趣入之识依于义，然因不舍彼故。
了知义，
虽有然住故。
因了知遮除增益性，且遮除诸智之能遮性，亦由彼成立故，与"此非青"之智无别，故青等智虽是义之所依，唯是遮遣境所依。因差别与随行相违故，且亦成立为遮除境所依故，若非彼所依，则明显是遮除境所依。若此等无依义之作用，则如前所说理趣，唯成为所成立境所依。
若由自证了知何者遮除之自性，故于执持何者之相者不成为了知义，则由显现差别等与事物不符相之分别识非事物显现者，如何成为事物之自性耶？此过无有，如是：
义之决定非经验，
非彼性之经验者，
因如实所经验住，
成无知如水等尔。
若彼不显现则成不决定之义决定，不说是义经验。何以故？首先将成无境论之罗刹故。彼首先遮遣此性时当立经验自性，故说彼之主张。因若是义经验，则所经验即成境，因经验是了知不过于所经验之法故。

།དེ་བདག་ཉིད་དོན་དུ་ཞེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ཉིད་ནི་དོན་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་རིག་པའི་ཡུལ་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་རིག་པའི་ཡུལ་ནི་ཆུ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནས་ཆུར་ཞེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་ལས་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ངེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ལ་དེ་སྒྲོ་བཏགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནས་དོན་དུ་སྒྲོ་ འདོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།སྐད་ཅིག་གཉིས་སུ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་དུས་མཚུངས་པར་ངེས་པའི་ཡུལ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པར་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་།འདི་དེ་བཞིན་དུ་མྱོང་བར་ནི་མི་བརྗོད་དོ། །བདག་ཉིད་ཅེས་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དོན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་བདག་ཉིད་དང་འགལ་བའི་དོན་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གལ་ཏེ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ཡོད་ན་ནི། དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་སོགས་བཞིན། །སྣང་བ་མེད་ཕྱིར་མྱོང་མིན་ཏེ། །ལུགས་ངན་སེལ་བར་བྱེད་པ་དག། །རང་བདག་རིག་བྱེད་ཡིན་པར་འདོད། །གལ་ཏེ་ངེས་པ་དོན་རིག་པ་ཡིན་ན་དེ་དེ་ལྟར་འགྱུར བ་ཞིག་ཡིན་ན།རིག་པ་མ་ཡིན་པས་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་ཟློག་པར་བྱེད་པ་དག་རང་གི་བདག་ཉིད་རིག་པར་བྱེད་པར་འདོད་དོ། །ཇི་ལྟར་རིག་པ་མ་ཡིན་ན། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ལྟར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་རིག་པར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་དོན་ རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་ཡིན་ལ།རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྟོགས་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རིག་པར་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་དོན་ལ་དོན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ ན་གང་ལ་སྔོན་པོ་གསལ་བ་དེ་ཉིད་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།།འདི་ལྟར། དེ་ལྟའི་དོན་ནི་མེད་ཀྱང་བླ། །དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཤེས་ལས་རྣམ་གཞན་རྟོགས་པ་ནི། །དེ་ལྟའི་དོན་ཀྱང་དངོས་བློ་མིན། །དོན་གྱི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་གང་ ཡིན་པ་དེ་ནི་ཅི་ལྟར་སྣང་བའི་དོན་ཡོད་པས་དེ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ནི་ཡོད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།

因执著自性为义故，不能将自性作为境，因自性异于义故，因自性非了知义之境故。譬如，于阳焰了知为水之境是水性。然而，从经验阳焰起执著为水故，由此而有"于阳焰决定为水"之言说，说彼为增益。
如是，非从经验自性而增益为义，因不住于二刹那故。是故，与自性经验同时决定之境是无事物。虽许由未决定异于成为自性之境相而增益于自，然不说如是经验。非决定为"自性"，而是决定为"义"。是故，分别是与自性相违之经验义之自性。若有如是相之义，则成为义境所依，然因彼不存在故成无境。
此如二月等，
因无显现非经验，
遮除恶宗者，
许为能自证。
若决定是了知义则如是，然非了知故，诸能遮除如前所说恶见者许为能了知自性。云何非了知？如二月等，因无显现故。了知义之无分别了解义是一相，分别了解又是他相，若非如是则无现量与非现量了解。是故，如所了知之义而了解义者即是了解义，譬如于何者明显青色，彼即是了解青色。如是：
虽无如是义，
成就义境依，
异于智了解，
如是义非实智。
于义境事物无害之了解，由如何显现之义存在，故成立彼了解性，即成为有义了解。

།མེད་ན་ནི་དོན་རྟོགས་པ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པར་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པས་དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པ་དེ་དང་མི་མཐུན་ པར་སྣང་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ཡོད་ཀྱང་དོན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དོན་མེད་ཀྱང་དོན་དུ་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་དོན་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་རྨི་ལམ་དུ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་སྔོན་པོ་གསལ་བ་ལྟར་སྔོན་ པོར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྔོན་པོར་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ནི་འཁྲུལ་ཀྱང་དོན་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །བློ་ལ་ཇི་ལྟར་དོན་སྣང་བ། །དེ་ལྟར་སྔོན་པོ་དངོས་པོ་ཉིད། །དེ་ཡོད་ན་ཡང་ཅི་བཞིན་དུ། །སྣང་དང་འགལ་ཏེ་དངོས་བློ་མིན། །ཅི་སྟེ་ཡང་སྔོན་པོ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་ པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ལ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དངོས་པོར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ སྔོན་པོ་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་ལས་རྟོགས།།འདི་དེ་ལྟར་ཚད་མས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ལ་ཅི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དངོས་པོ་དེ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་བ་ཉིད་ནི་སྣང་བའི་བློ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློ་ལ་ནི་དེ་ལྟར་སྣང་ བ་མེད་དེ།དེའི་ཕྱིར་དེ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་དེ་དངོས་པོ་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྨི་ལམ་ན་ནི་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་དངོས་པོ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་གྲུབ་ན་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཁྲུལ་ བ་ཉིད་དོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་དང་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ལས། གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་ཡོད་པ་ལ་དེ་ལྟར་འཛིན་ནུས་ན་འདི་དངོས་པོའི་བློར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྣང་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་སྣང་བའི་ཕྱིར། གསལ་བ་མཚོན་པའི་སྣང་བ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་ཐ་དད་ལ་འགལ་ཏེ་དེ། །སྣང་ན་བློ་དབྱེ་གང་ལས་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྒྲའམ་བློ་ལས་རིག་པར་བྱ་བ་ལ་བློ་ཐ་དད་པར་བྱས་ན་དེ་སྣང་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་བློ སྐྱེས་པ་ལ་དེ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་སྣང་ན་བློ་ཐ་དད་པ་ག་ལས་ཡིན། དེས་ན་གང་གི་ཚེ་སྣང་བའི་དོན་སྣང་བར་མི་བཟོད་པ་དེས་ན་འདི་དངོས་པོའི་བློ་མ་ཡིན་ནོ།

若无义，则了解义即是错乱，因无义而由眼翳等如是生起故。与彼了解不相顺之显现，虽有如是义亦非了解义，如比量智。是故，若分别虽无义而执著为义之自性是了解义性，则如梦中所缘无分别明显青色般，分别青色应成了知青色。是故，此虽错乱亦无了解义。
智中如何显现义，
如是青色事物性，
虽彼存在如实，
与显现违非实智。
复次，青色是能作用之事物，分别中亦有如是分别故，即是执著为事物。自性非如是故，非自性境所依，如是性亦不存在故，是无义显现。
此非尔，因何了知青色是能作用之事物？若谓因此由量了知故，则如何显现即是彼事物之如是性，如是性即是显现智。分别智中无如是显现，是故，于非事物中非了知彼事物。梦中有如是显现故，是事物了知。若事物成立则于有事物中，因彼不存在故，于无事物中识即是错乱性。
分别智由与如是显现不相顺性故非了解事物，若于有青色能如是执取，此应成事物智。然非如是，因显现时如自性显现故，应成生起明显表征之显现。若谓因因不同故显现不同：
因不同相违彼，
显现时智别何来？
若由声或智于所了知作智差别，则应成无显现。于彼智生起时彼显现故，彼成为境。若彼显现，智差别从何而来？是故，当显现义不堪显现时，此非事物智。

།དངོས་པོ་རྟོགས་པ་མེད་ན་ནི། །གང་ལས་རང་བདག་དམིགས་མ་ཡིན། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་དངོས་ པོའི་བློ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་དངོས་པོར་ཞེན་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་གང་ཞིག་ཡིན།གང་གིས་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར། དེས་ན། གང་སྣང་དེ་འདིར་བདག་ཉིད་དེ། །གཞན་གང་དེ་ནི་མི་སྣང་ཉིད། །དངུལ་སོགས་སྣང་དང་ཉི་ཕྱིས་ལས། །གཞན་ཉིད་དུ་ཡང་ རྟོགས་པ་ཡིན།།སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགལ་ལོ། །ཕྱི་རོལ་དུ་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མེད་པས་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་གསལ་བར་སྣང་བས་དངོས་པོ་རིག་ པ་མ་ཡིན་ན།ཐག་རིང་པོར་དོན་རྣམས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། མི་གསལ་བར་སྣང་བས་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་དང་མི་མཐུན་པར་ཤེས་པ་འདི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པས་དངོས་པོ་རིག་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།།མ་ཡིན་ཏེ། ཐག་རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་དང་བསྐལ་པར་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་འབའ་ཞིག་ནི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ ལྟ་མ་ཡིན་ན།ཐག་རིང་པོ་ནས་སྡོང་པོ་དམིགས་པ་དང་། དེ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་དབང་པོའི་བྱེད་པ་འཇུག་པ་ལ་མཐོང་བ་དང་བརྟགས་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་གསལ་བར་སྣང་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་མི་མཐུན་པ་ཟླ་བ་གཉིས་བཞིན་དུ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་འགའ་ཡང་མེད་པས་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དངུལ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་དངུལ་སྣང་བ་དང་། ཉ་ཕྱིས་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་མྱོང་བ་དེ་ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ།འོན་ཀྱང་དངུལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ། །ཉ་ཕྱིས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་དུ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོགས་པར་བརྗོད་ཀྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ནི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་སྲིད་པ་དང་། དོན་དུ་ངེས་པ་དོན་མྱོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ།

若无了解事物，从何非缘自性？当如是无事物智时，由执著事物之体验所成立者是何？由何不成为自性境所依？是故：
所显现此即自性，
其他彼即不显现，
银等显现与贝母，
亦了知为他性。
因于彼青色自性显现故，不违彼即是智性。所执为外境者，因非所了知故，如是性不存在，故不成为无境所依。
若由不明显显现非了知事物，则远处诸义如是了知故，根识应成非事物境所依。若谓唯非事物境所依，则由不明显显现，此知与二月等不相顺，如分别应成错乱而亦不成了知事物。
非尔，因非远处及障碍不明显显现性故表征邻近。此非唯一差别，此中不相顺性即由体验成立。若非如是，则远处见树及彼分别，根作用趣入时，不应了知见与分别之差别。是故，虽不明显显现，此如二月与分别不相顺，即是了知青色性。
如是分别中全无了解事物，故因无如是相之事物，非无境所依。于银等中，因银显现与贝母等异故，彼体验非贝母境所依，然即是银境所依。由如是了知为贝母境性而说颠倒了知，非由体验性如是了知，因无了知差别与所差别之体性故。
分别之青色相于智中亦可能，决定为义非体验义，是故此非趣入无境所依性。

།གཞན་ཡང་། དེ་ཡི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ལས། །མྱོང་བ་གཞན་འགའ་ཡོད་མ་ཡིན། །དོན་གྱི་ ངོ་བོར་སྣང་ཡང་ནི།།དེ་ནི་བློ་ཡི་འདྲ་ཉིད་ཡིན། །ལྷག་པར་ཞེན་པ་དོན་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་བདག་ཉིད་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མ་ཡིན་ལ། དོན་ངེས་པའི་ཕྱིར་དོན་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལྟ་བུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་ ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་མྱོང་བ་ཉིད་ཡིན་ཡང་བདག་ཡུལ་ཡིན་པར་ནི་མི་འགལ་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་གསལ་བ་ཉིད་མ་གཏོགས་པ་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གསལ་བ་དེ་ནི་དོན་ཡིན་ལ། བདག་ནི་དེ་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ཡང་དོན་ཅི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་བརྙན་དང་འབྲེལ་པས་གང་སྣང་བ་ན་སྣང་བ་འདི་ནི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དེ་ལྟར་སྣང་བ་དེ ཤེས་པ་ལས་ཡང་མི་སྲིད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་དོན་གྱིས་བྱས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་དེ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་དོན་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །གཏོད་པར་བྱེད་པ་དོན་གྱི་བྱེད་པ་མེད་ན་ནི་དེ་ཤེས་པ་དེ་ཙམ་སྣང་བར་བྱེད་དེ། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་ སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ནི་སྣང་བ་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་གྱི། འགའ་ཡང་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིའི་ འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་མིན་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྲེག་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཡང་ཕྱི་རོལ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ངེས་པ་ཉིད་དེའི་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཞེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གལ་ཏེ་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལས་ཡུལ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་འཛིན་པ་དང་། འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མྱོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་མྱོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི ཞིག་།དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པའོ།

复次：
现为彼体性，
无有他体验，
虽现为义体，
彼即智相似。
若过度执著即是了知义，因自性不确定故非境，因义确定故义即是境，如是亦不存在故，成为无境所依。若非如是，则亦不成立为彼境所依故。
虽是体验义，然不违为自境，如二月等智。如是所谓体验，除义明显性外别无他义。是故，彼明显是义，自性异于彼故，自性非境。若谓如是，则因无如是故即是无境。
智亦与义相应如是形相影像，显现时说此显现是义。如是显现于智中亦非不可能。若如是显现是义所作，则如是显现是义明显自性故，即是了知义。若无能生义之作用，则彼智仅显现彼量，如二月等智。
若非如是，则无分别智亦不应成为有义相。若谓无分别是显现随顺义之生灭者，全无决定。是故，此执取与非执取依于显现。
分别虽非显现外境烧等之有无相应，然决定外境，是故决定即是彼所取。彼亦是外境而非自性，如是相亦不存在故即是无境。对此已说讫。
若所谓执著非能了知，则由彼无境住故，依彼执取与非执取。若是能体验，则彼所谓体验即是如是义明显。

།ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གྱུར་ནས་རང་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་གང་གིས་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ། བློ་གྲོས་ངན་པས་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་ལས་དཔག པ་ཅི་ཡོད།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །བདེན་ཏེ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ནི་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཞེན་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཐ་མི་དད་ པའི་ཕྱིར་དེའི་དུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྟོགས་པ་མི་འཇུག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་རང་རིག་པས་ རང་གི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྣང་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།།འོན་ཏེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་དེ་དོན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཡོད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཐ་དད་པར་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་ རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འདོད་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ།།དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདིའི་དེ་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་དེའི་རིག་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ཡུལ་དེ་འདྲ་བ་དེ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་འདི་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲས་པ། ཤེས་པའི་དངོས་པོར་མི་འཐད་རྣམས། །གལ་ཏེ་རིག་ན་འཁྲུལ་མ་ཡིན། །མིན་ན་དེ་དག་ཤེས་པར་ཡང་། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་མཐོང་བ་ཉིད་དང་། ཐ་མི་དད་པར་ཡུལ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་སྒྲའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ པའི་ཕྱིར་རོ།།བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་མི་འཐད་པའི་ཆོས་དེ་དག་རིག་པར་འདོད་ན་ནི་དེ་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདིར་ནི་སྔར་ མཐོང་བ་ཉིད་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པས་དེ་དེའི་རྣམ་པར་རིག་པར་མི་འགྱུར་རོ།

如是成为明显后自身显现故，何以成为无境所依？愚智所计无实显现之此所取相有何可推？
若如是，则应成与无分别无差别。诚然，是由体验自性故。差别将由非体验自性之执著性解说。
若由识之分别与不异故，彼时性无前后故，及由自相自性故无随行故，不入相续自性之了知，故不应理为分别性。若此由自证如其自性显现仅此究竟，则此时如二月之智般于自性无分别性。
若如青等智般，体验自性即是义之究竟，则此时如其显现与彼不异故，由自体是如是相故，因成为彼明显性故，如是亦是无分别性。是故虽有青相，然分别应唯许为异前后、显现为外境自性及随行了知自性。
因此，此分别虽非彼相，然是彼了知，且彼境如是亦不存在故，此非成为自性即名增益。对此所说：
若知非理智事物，
则非迷乱若非知，
彼等亦非智所知。
分别即应见前后及不异境了知，若非如是，则彼不成为声境故。若是不可言说境所依，则应成无分别性故。
是故，若许了知彼等非理智事物之法，则彼应成非智体性。若此唯应了知先前所见，则智是现在故非先见，故彼不成为彼之了知。

།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་ སྔར་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་རིག་ན་དོན་ཉིད་རིག་པར་འགྱུར་རོ།།རིག་པ་དེ་ལྟར་ཞུགས་ཀྱང་དོན་གཞན་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མཐོང་བ་སྔ་མས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་རྟོགས་པས་སྔོན་མཐོང་ཞིང་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྔར་མ་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཉིད་མི་འཐད་པ་ཅི་ཡོད་སྒྲོ་འདོགས་པ་སྔོན་མ་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལ་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་མི་ཚོར་མིན། །སྒྲོ་བཏགས་ལ་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འདོད་པས་ཀྱང་སྔོན་མཐོང་བར་རྟོགས་པས་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདི་སྔོན་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་སྒྲོ བཏགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ།།འཁྲུལ་པ་ཡང་རྣམ་པ་ཅི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་དེའི་ངོ་བོར་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་རྟོགས་པས་དངུལ་ཚོར་བ་མེད་པ་ནི་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངུལ་ཉིད་དུ་མ་རིག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་དངུལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ རོ།།དངུལ་གྱི་ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་ལ། དངུལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་གིས་དེ་ལྟར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་བ། དེ་དེའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་གཞན་གང་ཞིག་ཡིན་པར་འགྱུར། འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན། ཡུལ་དང་དུས་དེས་རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཕྱི་རོལ་ གྱི་དངུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དངུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་རིག་པ་དག་འཛིན་ཏོ།།འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་དུ་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བློ་གྲོས་ངན་པ་དག་འཁྲུལ་ པས་དེ་ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་འདི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་རང་གི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་ཡང་འཐད་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་འདི་ཤེས་ པའི་ངོ་བོ་དང་མི་འགལ་ལོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དུ་རིག་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若如是，则分别迷乱之说不应理。是故，岂成无义？若如是了知先前所见之义，则成了知义本身。虽如是入了知，然非谓了知他义。故由了解前见所缘，即是了解先前所见及所缘性。
若此非如是了解，因将成为彼境所依故。则是了解未曾见之自性。若如是，则有何不应理彼自身明显性？增益是于未曾见之自性了解为先前所见。
若谓如是，则不然。何以故？
虽是迷乱亦非不觉。
欲许增益为先前所见性了解者，亦应许由了解先前所见而了解先前所见性。若非如是，则此不成了解为先前所见，然唯是增益境所依。
迷乱亦是了知如何迷乱之体性，譬如于贝壳了解为银，非了解无银觉受，因将成未了知银性故。则银之智成为银境所依。
既是银智又非银境所依，谁能如是诘难？因彼是彼之智故，彼有何他境？则如何是自身显现？因无彼处时决定之外境银故，智体性显现为银相，诸了知者如是执持。
此由了知为外境体性及前后自性，因于智自性不可能故，愚者迷为无境性而如是说。若此了解前后外境自性，则不成自境所依。如是亦成自相为境。彼亦应以正理遮破。
若非如是了知，则此不违智体性。正因如此，执著增益为外境性亦不应理，因外境了知不应理为非外境所依故。

།ཕྱི་རོལ་དང་མི་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་ ཕྱི་རོལ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འཐད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ན་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་འགྱུར་མོད། །འོན་ཏེ་སྒྲོ་བཏགས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ཕྱི་རོལ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་རྟོགས་པ་ མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བདག་གི་ཡུལ་སྣང་བ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་རིག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ བདེན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་།།རྣམ་པ་ཇི་ལྟའི་དོན་རིག་པས། །རྟོགས་ཡིན་དེ་རིག་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་ཆོས་མངོན་པར་སློབ་པ་ལ། །ངེས་པར་བརྗོད་དེ་བདེ་སོགས་བཞིན། །གལ་ཏེ་དེའི་རྣམ་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་གསལ་བ་ཡིན་ན་རྟོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་བླ་ལྷག་པ་ ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་དང་བཅས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་།དེའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པར་རིག་པ་ནི་མེད་དེ་གཞན་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །རིག་པར་བྱ་བ་དང་རིག་པར་བྱེད་པ་དག་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ཁས་བླངས་ནས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུའི་ རང་བཞིན་རིག་པ་འདི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་འདིར་རིག་པ་མེད་དོ།།འདིར་དོན་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་གལ་ཏེ་དོན་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པ་མིན་ན་རྟོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་སྤངས་ནས་སྔོན་པོ་དང་ ཕྱི་མར་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དུ་དེ་རིག་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ནི་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པས་དབང་དུ་བྱས་པས་དོན་ཞེས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཕ་རོལ་པོ་རང་ ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་དེ་ནི་སྔོན་དང་ཕྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ རིག་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་དོན་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རིག་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རིག་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因具有与外境不相顺之自性，故所许为增益者，因与外境不相顺故，然此等事物成为识性亦非不应理。若于彼了解为外境性，则成为识性，然若增益了解即是外境了解，因为是与外境不相顺之境所依故，则将成非外境了解。
若分别之境是识相性，则将成无分别，故应许为异于自境显现之了知自性耶？虽此为真，然而：
如何相状义了知，
是为了解，无彼知，
于学显明识法时，
定当说如乐等然。
若仅由彼相而明显，则将成无分别故。虽应说由殊胜了知而有了解，然无非彼相之了知，否则如前所说。了知对境与能知二者亦无差别显现。虽如是，承许后亦当说：如是相状自性了知，此所许为分别者，于此无有了知。
此中由义了知性而成分别。若非由义显现性而了知，则成无分别。当舍离显现自性而了知为青及后见之自性时，虽成彼境所依，然彼非了知，因无如是了知故。如是义亦非有，因对方自身未如是承许由差别与无差别所摄之所了解自性为义故。
外境义非待有事无事，然分别中显现彼由先后所见性如是应成立故，是具待。是故，因无所了知义，此非义了知。所了知者非是义。然非无如是了知。

།གལ་ཏེ་དོན་མ་ཡིན་ན་འདི་དོན་རིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལྷ་རྣམས་དགའ་བས་འདི་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དངུལ་སྣང་ བ་ཉིད་ལ་དངུལ་རིག་པ་ནི་དངུལ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་ཇི་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་རིག་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་དོན་རིག་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན། གལ་ཏེ་ཤིང་གི་དོན་ཕྱི་རོལ་དུ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དོན་ཞེས་ཅི་འདྲ་བར་འདྲིས་པ་དེ་འདྲ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ ཙམ་གྱི་དོན་རིག་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཡུལ་དང་དུས་གང་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངུལ་དུ་ངེས་པ་དེའི་ཡུལ་དང་དུས་དེ་མེད་དངུལ་དུ་རིག་པ་ཡང་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་མེད་པས་དོན་རིག་པ་མ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་མཐུན་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ སྟེ།དངུལ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུར་གསལ་བ་དེ་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་འདི་དངུལ་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུར་རིག་པ་ཡོད་པ་ལས་ཡུལ་དང་དུས་འབའ་ཞིག་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དོན་ དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་འགའ་ཡང་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཅི་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུར་རིག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ལས་བཟློག་པ་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་རིག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་རིག་པ་ཡང་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དེ་དེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་ བ་བཞིན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་དོན་རིག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་འདི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་སྔོན་མཐོང་བ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། དོན་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པས་དེ་དང་ལྡན་པར་མཐོང་བའི་དོན་ལ་ཡང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་དེ་ལྟར་རིག་པ་མེད་ཀྱང་དེར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །མངོན་པར་རློམ་པ་ཡང་ཤེས་པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་རིག་པས་མངོན་པར་རློམ་མོ། །རིགས་བཙུན་པས་མངོན་པར་རློམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ རིག་པ་ཙམ་ལ་ནི་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།།རིགས་བཙུན་པའམ་རིག་པ་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།

若问：若非是义，则此亦非义了知耶？诸天欢喜如是决定，即于银显现性中，银了知即是银了知故。若非如义所成般了知，彼如何是义了知？若树之义确定为外境，而无有如所问"何为义"般之义故，说为无境。然非无彼量之义了知。
于某处时所限定之银决定，虽无彼处时之银，然非无银了知。是故，虽无如是相之义，然非不成立义了知。
若谓：此为相违安立，因于彼处无如银所成般显现故，此无性成为银了知。如是，由有如义所成般之相了知，仅因无处时故，将成无性境所依。当全无随顺于义之了知，故无如义所成般了知时，则唯了知相反自性。
如是，于贝壳之银了知亦是自境所依，彼亦因无如银自性般之分别了知故。是故，此中无有义了知。然而如是将成：因于先前所见声等作结合故，如具有作用般，由无待于见故，亦趣入于见为具彼之义。
故虽无如是了知，然由有增上慢故，于彼如是安立名言，如是而说。增上慢亦是识法，如乐等然。譬如说"由智增上慢"、"由种姓尊者增上慢"，非仅说智，如同由"种姓尊者"或"智了知"即作如是名言安立。如彼贪等，有识之差别名为增上慢。

།དེས་ན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། འགལ་བའི་ཕྱིར་རིག་པ་ཡོད་ཀྱང་རིག་པ་མ་གཏོགས་པར་མངོན་པར་རློམ་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས། རྣམ་རྟོག་རྗེས་སུ་འབྲེལ་འཇུག་པ། །རང་བདག་མཐར་ཐུག་ངེས་པར་རྟོག་།མངོན་པར་རློམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །རྣམ་རྟོག་ཡུལ་རྣམས ཅན་ཡིན་པ།།དེ་ཕྱིར་མེད་པ་རིག་མིན་བཤད། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིག་པ་ནི་དོན་མི་འདྲ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ལྷག་པར་ཞེན་པས་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འཇུག་པ་ནི་མི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ལ་ནི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རྟོགས་པ་འགའ་ལ་ཡང་མངོན་པར་རློམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དོན་རིག་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་བདག་ཉིད གསལ་བ་ཉིད་ན་དོན་ངེས་པར་བརྗོད་དོ།།དེ་ཡང་དོན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཡུལ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་རིག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ ཀྱང་དོན་རིག་པ་དང་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པའི་རིག་པའི་ཆོས་མེད་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ།རྨི་ལམ་གྱི་བུད་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ལ་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་སྣང་བ་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཐད་པ་ཡིན་ ནོ།།དེས་ན་འདི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་སྔོན་དང་ཕྱི་མ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འཇུག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཆོས་ཀྱིས་འཇུག་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་སྔོན་དང་ཕྱིས་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དུ། རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ ལྟར་མངོན་པར་ཞེན་ན་སྒྲས་འབྲེལ་པར་རུང་བའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་བཞིན་དུ་དེའི། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་གསལ་བའི་ཕྱིར། །བརྟགས་མེད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདིས་ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་ པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ནི་སྔོན་དང་ཕྱིས་མཐོང་བའི་དོན་དུ་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཡང་མྱོང་བ་མེད་པ་ནི་ཞེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་གི་བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་ན་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པས། དེ་ལྟར་བཏགས་པ་དོན་ཞེས་ བརྗོད་དོ།

为您完整翻译这段内容：
因不成立且相违故，虽有了知，除了知外必须承许有增上慢，故：
分别随系趣入时，
究竟定解自体性，
由彼增上慢本身，
分别诸境为所依，
是故说非了知无。
一切了知即是不同义之识性故，分别体性之分别即由彼自身为境相所依。彼亦非仅如所经验般之自性，然因具足分别法故，乃由增执所致。彼趣入亦非趣入于不明显之自性，因于任何未了解者皆无增上慢故。
此中无有义了知故，于自体明显性中说为决定义。彼亦因由义自性趣入故为颠倒。如何于无境中，如贝壳之银般，因非于无义自体作义了知故，非为义境所依。然趣入于无义了知不随顺之识法中，如于梦中女相错乱境如是执著般。是故，因于无义自显现执为义而趣入故，如是依文字义理成立。
是故，此由前后外境自性趣入于自体性中，说为由分别法趣入。因此，由于自体性中作前后所见自性分别故说为分别。如是若增执，因是声音可系属之境故。
如其所执故，
由义自性明故，
无观察分别识非增执自身之境相所依故，此如其所执即是分别境。分别自性即是执著为前后所见义。因任何无经验者非为增执故，于如是显现自体性中趣入，是故由于自体增益，如是假立说为义。

།ཤེས་པ་ལ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་དང་། སྔོན་དང་ཕྱིས་མཐོང་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཏགས་པ་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་མེད་པ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེན་པ་ནི་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ དོ།།དེས་ན་ཞེན་པའི་འཇུག་པ་དཔྱད་ན། མི་སྣང་བ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། རང་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སྒྲ་ལས་ཤེས་པ་ཐ་དད་ལྟར། །དོན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་གང་། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེན་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་བརྟགས་ན་ནི་མེད་ པ་ཉིད་དེ།ཅི་སྐད་དུ། སྒྲ་དོན་འདི་དང་གཞི་མཐུན་ཉིད། །ཡོད་པ་མིན་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར། །གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ། །དངོས་པོ་ལ་འདི་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོའི་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་གང་གིས་སྒྲུབ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་སེལ་བའི་སྒོ་ནས་དོན་ ལ་འཇུག་པར་བརྗོད་པ།ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉིད་དེ། ཅི་སྐད་དུ། དེ་མི་བྱེད། ཡོངས་སྤོང་ཡན་ལག་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །དངོས་པོ་ཐ་དད་རྟེན་ཅན་ཕྱིར། །དོན་ལ་མི་སླུ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་ཐ་དད་དང་། འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་མིན། །ཕྱི་དང་ནང་གི་ངོ་བོར་ནི། འགལ་ཕྱིར། བཏགས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་བཞིན་མེད་པས་ཤེས་པ་ལ་སྔོན་དང་ཕྱི་མ་དང་། ཕྱི་རོལ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཅིག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། མེད་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །རང་བཞིན་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེན་པའི་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོར་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། རྨི་ལམ་དང་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཐོབ་པས། བ་ལང་དཀར་པོ་ཞེས་ཐ་ དད་པ་ཡང་གཅིག་གི་རྣམ་པ་དང་།དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་བ་ལང་ཞེས་འདྲེས་པའི་རྣམ་པའི་སྤྱི་བཞིན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་འབའ་ཞིག་གིས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཆོས་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཅན་ དང་སྤྱི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཟླ་བ་གཉིས་ཕྱི་རོལ་དུ་མེད་ཀྱང་ཤེས་པར་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྤྱིའམ་བ་ལང་ཉིད་དང་། དཀར་པོ་ཉིད་དང་འབྲེལ་བའི་བདག་གིས་དོན་ཀྱང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་སྟེ། བཏགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཉིད་ བཞིན་དུ་ཐ་དད་པ་དང་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ།

由于识中完全不存在外境自性及前后所见，故说无有假立。如是非为无之显现，因执著非为显现体性故。因此，凡是经验即是识自身。因此，若观察执著之趣入，因不趣入于不显现故，唯自体性是分别境，如所说：
"如声异于识，
义之影像现。"
若以执著自性观察则为无，如所说：
"声义此共基，
虽无然如何，
随顺共许说，
事物中非有。"
依于言说者之心，则由何成立境性明显，说由遣余门趣入义中，即是外境，如所说：
"彼不作，遍除支分体性故，
事物差别所依故，
许于义中不欺。"
此之差别及和合自性非体，因外内体性相违故。由于假立如其所执不存在，故于识中无前后及外境故。若问是否一切方面皆无？答曰：非也。自性非无。不明显显现之事物非无，因是识之自性故。彼如其所执为外境性则无，然于自体性则是有，如梦境及二月等自性。
若自性存在，则得住于识之自体，获得"白牛"等差别亦成一相，如是此亦如"牛"等和合相之共相唯是存在，仅由外境自性而成无。因此，识之自性成为诸法体性之有法及共相存在，如二月等。二月虽于外境不存在，然于识中非无。如是，共相或牛性及白性相系之自体义亦应尔耶？
答曰：非也。假立如外境性般，于差别及和合自性亦是无。

།བ་ལང་དཀར་པོ་ཞེས་ཤེས་པ་ལ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་སྒྲ་ཐ་དད་པའི་བཟུང་བ་རང་བཞིན་དུ་མ་ཤེས་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དག་ཕན་ཚུན་འདྲེས་པས་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་མ་ ཡིན་ནོ།།སྤྱི་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱི་དང་ནང་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གཉི་གར་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བ་ལང་འབའ་ཞིག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བ་ལང་ཞེའང་དེའི་རྟོགས་པ་ཙམ་ལ་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཙམ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་ བཞིན་ཡིན་གྱི།དེ་ལྟ་བུ་ཤེས་པ་གཅིག་ཏུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའམ་ཁྱད་པར་གཞན་ལས་རྗེས་སུ་སོང་བའི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་འགལ་ཞེ་ན། བཤད་པ་ཕྱི་རོལ་ཐ་དད་ཀྱང་། །རྗེས་འབྲེལ་མེད་ཕྱིར་གཅིག་ན་ཡང་། །རྣམ་ཀུན་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་རྣམ་པ་དེ་ ལྟ་བུ་གཅིག་གི་རྣམ་པ་འདི་བློ་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་བ་ལང་དཀར་པོ་ཞེས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དག་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ལས་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དོན་དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གལ་ཏེ་ཐ་དད་ཀྱང་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་དོན་ལ་ཡོད་ན། དེའི་ཚེ་ བ་ལང་ཡོན་ཏན་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་ཞེས་རྟོགས་པ་ན།རང་བཞིན་རེ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ཡིན་པར་གྱུར་དང་རེ་བར་གྱུར་པ་དེ་ཉེ་བར་རུང་བ་ཡིན་པས་བ་ལང་ཉིད་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ན་དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ནི་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ བ་མ་ཡིན་ཏེ།གཉི་ག་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་བ་ལང་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བ་ལང་ཞེས་རྟོགས་པ་ན་ཡོན་ཏན་དཀར་པོ་རེ་བ་མ་ཡིན་ལ། འདི་དེ་ལྟར་རུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བ་ ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་སྦྱར་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་ན་ནི་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་བ་ལང་བུམ་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ལྟར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དག་ལ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་མེད་པས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དངོས་པོ་ངག་གི་དོན་གཅིག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་སྐུལ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བ་ ལང་ཉིད་དཀར་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་བཞིན་དེ་དེ་ལྟར་རྟོགས་སོ།

"白牛"这样在识中显现为差别的声音差别所取，将不知自性的一境作为对象，彼此混杂而成为一体性者，并非成为识之自体性。共相亦复如是。若问何以非然？因为外内相违故，于二者皆无故。因此，唯牛之分别，即"牛"之了别，及仅"白"之了别，仅此即是识之自性，而非如是一识相续或随顺于其他差别之共相。
复次，若问何故相违？如说：
"外境虽差别，
无相续故一，
一切皆一解。"
凡是如此一相，此于心中所成之"白牛"显现为差别相者，并非由相续而住于一自性。彼义如是执著，因此若差别亦成他自性于义中存在，尔时因牛是白色功德之自性故，了知为"牛"时，应期待自性，若如是成就及期待，彼成为适宜，当了知牛性即白色自性时，然非如是。
他非成为他之自性，因二者皆唯住于自体性故。因此，非彼自性故，非了知为白牛自性故，了知为"牛"时不期待白色功德，此亦不应理。是故亦非邻近。若如是，则应如"瓶"、"毛毯"般了知。
若谓声音本身成立彼为彼之自性，则不然。若如是了知者如是配合，因如是了知故。若未了知则不配合故，不如"牛瓶"般了知。因此，于差别中无相续故，相续自性之事物语义一者实不存在。如是，"驱牛"亦非相续，因无作用与作者故。
若谓因牛性具白性自体故，其自性如是了知。

།དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་བོར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་མེད་ན་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཀར་པོ་ ཉིད་ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་དད་རྟེན་པས་གཅིག་ལ་ནི། །ཐ་དད་ལ་ཡང་བརྡ་ལས་ནི། །ངེས་ཕྱིར་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་དེ། །བློ་རྣམས་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མིན། །ཅི་སྟེ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་དོན་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྟོགས་པས་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རང་བཞིན་དུ་མ་ བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོར་ནི་མ་ཡིན་ལ།སྒྲ་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན་ཡང་དེ་ལ་བ་ལང་དཀར་པོའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་རྣམས་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པས་གཅིག་གིས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བ་ལང་ཞེས་རྟོགས་པ་ན་རང་བཞིན་རེ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་ཚིག་གི་དོན་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡང་བརྡ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་དཀར་པོའི་སྒྲས་དཀར་པོའི་དོན་བརྡ་ལས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། གང་གི་རང་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་བསྟན་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ ལྟར་བརྡར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་ཚིག་གི་དོན་གཉིས་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དཀར་པོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ལྟར་བ་ལང་གི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱེད་དེ། དེས་ན་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་གཅིག་ ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ད་ནི་འདྲེས་པ་ཅི་ལྟར་མེད་པ་སྟོན་ཏེ། རྗེས་འབྲེལ་མེད་ཕྱིར་ཐ་དད་དམ། །གཞན་གྱིས་འདྲི་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འདྲེས་པར་སྣང་ན་དེའི་ཚེ་འདི་ཕྱི་རོལ་བཀག་པས་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར།ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཟླ་བ་གཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་གཅིག་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་དུ་མི་འཐད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་ཅན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཟླ་བ་གཉིས་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་སྤྱི་ཡང་གསལ་བ་རྣམས་ལ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པར་རིག་ན། དེ་ཡང་གསལ་བ་རྣམས་ལ་སྲིད་པ་བཀག་པས་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若谓如是于分别中亦因如是了知故而了知为彼体性，则不然。若无差别，则应了知"牛"之一切行相，因无未了知白性等之行相故。
"依差别一中，
差别亦由名，
定故一自性，
非由诸识一。"
若说由遮遣义故，了知随顺于彼而非观察为自性，实非事物，声依于彼。对此，因是白牛之自体故，诸声非事物境故，非由一而了知一切故，了知为"牛"时应期待自性。
因此，如了知语义般，相续亦当从名言而生。如白色之声由名言令了知白色之义般，若显示为何者自性由现量所了知者之差别自性，则成为彼自性，因如是立为名言故。
于此，二语义成为一自性之识相一性实不存在，然而了知为"白"者，如外境般决定为牛之自性，因此差别体性非存在于一中。
今当显示如何无混杂：
"无相续故异，
或他问非有。"
若诸事物以差别或无差别自体显现为混杂，尔时由遮遣外境故成为识之自体故，于世俗中亦应成有。依一月而显现为二月者，因一中无故于外境不应理。非彼自性之识不如是显现故，二月存在为识之自体。
如是，共相若于诸别相了知为异或不异，彼亦由遮遣诸别相之可能性故成为识之自体，若非彼相者，识不如是显现故。

།འདི་ལྟར་བ་ལང་ བ་ལང་ཞེས་གསལ་བ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེའི།གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པས་འདི་དག་འདྲེ་བར་འགྱུར་བ་ཁྲ་བོ་ལ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཁུ་ཡུ་ལ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་དེ་ལ་ཐ་དད་པ་རྗེས་སུ་སོང་བ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་མེད་དོ། །ཁྲ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཁུ་ཡུ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་དག་ཏུ་སྤྱི་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་དག་གིས་གསལ་བ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་མེད་དོ། ། རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྤྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཕན་ཚུན་མི་འདྲ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་བ་ལང་བ་ལང་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པ་ནི་ཁྱད པར་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པར་མི་འཐད་དོ།།འདི་དག་གི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་རིགས་མི་མཐུན་པར་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་། ཐ་དད་པར་མི་འདྲ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྲ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁུ་ཡུ་དང་བུམ་པ་དག་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ཁྲ་བོ་ཁུ་ཡུ་དག་ལ་ནི་བ་ལང་བ་ལང་སྙམ་དུ་ རྟོགས་ལ།བུམ་པ་ལ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་དག་ལ་བ་ལང་ཉིད་གཅིག་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་དོན་གཅིག་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། གཞན་དག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་རྣམས་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་ འདི་ཁོ་ན་སྟེ།གང་ཞིག་དེས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་དག་ལ་རིགས་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་གཞན་གྱི་རྣམ་ཕྱེ་མེད། །དེ་ལས་གཞན་དང་ཐ་མི་དད། །རིགས་འཇུག་གེགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། །བ་ལང་ ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན།།བ་ལང་བ་ལང་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འཐད་དེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ན་ད་ལྟར་འདི་དང་འདི་ལའོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟག་པ་ པ་ཁྱབ་པ་གཅིག་པུ་ལ་ནི་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཁྱད་པར་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཏེ་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་གཅིག་གི་སྒོ་ནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གཞན་གྱི་རྣམ་ཕྱེ་མེད། བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ འདི་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་གཞན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

如是，于诸别相中生起"牛、牛"之识。由于差别，此等混杂时，花斑牛所具之自性即存在于黄牛中，如是说时，于彼无随顺差别之相续。非为"花斑牛即是黄牛"之无差别。
因此，由于无以差别与无差别了知共相故，共相非为识相。由于差别与无差别不能于诸别相中相续，故无共相。
所知以量为标准故，由差别或无差别皆无如是了知故，不存在差别或无差别之共相。若于互不相同之诸差别中，"牛、牛"之无差别认知，若无与一差别相连则不应理。
于此等自体中，无欲显为异类及差别不同。因此，虽然相对花斑牛而言，黄牛与瓶无差别，然于花斑牛、黄牛了知为"牛、牛"，于瓶则否，此乃因彼等与一牛性相连故。
是故，由于此等与一义相连故，是一相了知之境，其他则非。因此，于诸义无差别了知唯此而已。若问：以彼为境者，于彼等立为同类之因为何？
对此非如是，因为：
"无他差别分别，
异彼与无异，
类入障碍体，
是牛识行境。"
"牛、牛"之识不应成为无差别义之能立，因该识之行境是地、时、体性差别之差别故，因了知为"此处此时此等"故，于常遍一者则无彼故。
虽然确实是差别，然若说是从一差别门中为牛性之相，则说非也。无他分别，因无了知差别为牛性差别故，此非由他门而取他为境。

།དཔེར་ན་དབྱུག་པ་ཅན་དབྱུག་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁྲ་བོ་ནི་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་ཡུལ་གང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། བ་ལང་སྙམ་པའི་ཤེས་པས་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་རྟོགས་ཀྱི་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པའམ། ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྫས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བ་ལང་ཉིད་རྫས་དང་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར བཅད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་མ་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་མི་དད་པར་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ནི་གཉིས་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁུར་བུ་པ་ལ་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །རྫས་ཉིད་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའམ། སྤྱི་ཉིད་ལ་ཡིན་གྱི། སྤྱིའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྫས་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བ་ལང་སྙམ་པའི་ཤེས་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་ནི་བ་ལང་དཀར་པོ། །བ་ལང་ཁུ་ཡུ་ཞེས་ཁྱད་པར་དང་གཞི་མཐུན པར་སྣང་གི་འདི་ལ་བ་ལང་ཉིད་ཡོད་ལ།འདི་ཡང་ངོ་ཞེས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ཡང་ཁྱད་པར་གཞན་ལ་ཡང་ཐ་མི་དད་པར་རིག་པ་འཇུག་པའི་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་ཁྱད་པར་གཞན་ལ་ཡང་ཐ་མི་དད་པར་རིག་པ་ནི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁྱད་ པར་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་བ་ནི་འདི་ནི་འདི་ལ་ཡིན་ལ་འདི་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་ཐ་དད་པས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་བྱེད་མི་ནུས་སོ།།དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་མི་དད་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་ཡང་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ནི་ཁྱད་པར་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་མ་ ཡིན་ནོ།།དེ་དང་ཐ་མི་དད་པར་སྣང་ལ་ཐ་དད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ནི་དེ་སྤངས་ནས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་གཞན་གྱིས་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་སྤངས་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཡང་ཡོད་པ་ནི་འདི་ནའོ་ཞེས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་འགྱུར་ན། དེ་ ལྟར་ནི་རྟོགས་པ་མེད་ལ་ཁས་ཀྱང་མི་ལེན་ཏེ་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པར་དཀའ་བས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དག་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་གང་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་སྤྱི་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་བ་ལང་ངོ་ སྙམ་པའམ།བ་ལང་ངོ་སྙམ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཁྱད་པར་དང་གཞི་མཐུན་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་གཞན་ལ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་ནི་མེད་དོ། །དེས་ན་སྤྱིའི་ཤེས་པ་མེད་པས་འདི་ཟླ་བ་གཉིས་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

例如，如同了知持杖者具有杖之差别一样，花斑牛并非以牛性之差别为特征。了知境如何无所了知，则不能成为识之对境。
"牛"之认知仅了知一性，于彼无相连，或无了知差别与所差别二者。因此，此非从牛性门中了知实体。
若说：因了知牛性与实体无差别故为遮遣，正因如此而未了知差别。
答：非也。因为唯有了知二者时，方有无差别假立之可能，如称驴为牛。或是仅以一相了知实体，或是仅于共相，而非了知共相差别之实体。非为了知共相，因了知为差别法故。
复次，"牛"之认知所取之自性，显现为"白牛"、"黄牛"等差别与同体，而非"此有牛性，此亦然"。差别即是对其他差别无差别认知之障碍。此于其他差别之无差别认知即是相续。
于彼，差别显现为无差别时，"此于此，于此亦然"，不能以差别相续。亦非"此即是彼"之无差别，因差别亦应相连故。差别非具其他差别之本性。
显现为与彼无差别而与差别相续者，舍彼则不能相续。即使以他了知舍弃彼之本性事物，于彼所有亦有"此处"之差别相续。然而如是了知实不存在，亦不承许，因相连难知故，无了知共相与差别为异故。
因此，凡成为其境之共相，实无了知为无差别。于此"是牛"或"是牛"之认知即是差别与同体，于彼亦无相连于其他差别。故无共相认知，此如同二月般非为识相。

།གལ་ཏེ་འདི་ལ་བ་ལང་ངོ་སྙམ་པ་ རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་མོད།རིགས་མི་མཐུན་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་སྤངས་ནས་ཁྱད་པར་གཞན་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་དེ་ལས་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་གཅིག་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟར། ཕན་ཚུན་ལོག་པར་ གྱུར་པ་ཡི།།རང་རྟེན་རྣམ་པར་རིག་པ་ནི། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་ཙམ་ལ། །ནུས་ཡོད་དངོས་གཅིག་ལ་མ་ཡིན། །འདི་ནི་བཤད་ཟིན་ཏེ། གཞན་ཐ་མི་དད་པར་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས་སམ། ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་བ་ལང་ཞེས་རྣམ་པ་ གཅིག་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།།དེ་བས་ན་འདི་ནི་བ་ལང་གཅིག་ཡིན་ལ། འདི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་གཞན་དང་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པས་ཕན་ཚུན་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། བ་ལང་གཞན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བ་ལང་ཞེས་གཞན་ཉིད་དུ་རྟོག་པས་ན་རྟོག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་ཁྱད་པར་དག་ལས་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ ཡིན་ཏེ།སྣམ་བུ་དཀར་པོ་རིང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་བ་ལང་། འདི་ཡང་བ་ལང་ཞེས་བ་ལང་གི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བ་ལང་བ་ལང་གཞན་ལས་ལོག་པར་སྣང་བ་ན་ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་ཅན་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། ཐ་མི་དད་པ་འགའ་ཞིག་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ལས་འདི་མ་ ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཁྲ་བོ་དང་བུམ་པ་གཉིས་ཁུ་ཡུ་ལས་ཐ་དད་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་། གང་ལས་དེ་ལ་བ་ལང་ཉིད་ཡིན་པ་ན་བ་ལང་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ལ། བུམ་པ་ནི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་ དབྱེ་བས་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་བ་ལང་དང་རྟའི་ཚོགས་གཉིས་ཐ་དད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདི་ཉིད་ཐ་དད་པ་རྣམས་འབྲས་བུ་གཅིག་ལ་ནུས་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་དེ་དང་དེར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པས་ནི་གང་ལས་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ ལས་ལོག་པར་ཐ་མི་དད་པར་འགྲུབ་པ་ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་ཏུ་གྱུར་པ་ཙམ་ཉིད་འགྲུབ་ཀྱི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གསལ་བ་ཐ་དད་མེད་གཅིག་དང་། །ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་པའང་མེད། །ཐ་དད་རིག་དང་ཐ་དད་ཀྱི། །རང་བཞིན་ཅན་ཆོས་དེར་གཅིག་ཕྱིར། །གསལ་བ་རྣམས་ ལས་ཐ་མི་དད་པར་གཅིག་གམ།ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པ་གཅིག་ནི་དེ་དག་ལ་མེད་དོ། །གང་ལས་ཤེ་ན། རྟོགས་པ་དཔྱད་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཉིད་ལས་སོ། །འདི་ལྟར་ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་ཐ་དད་པར་རིག་པ་ཡིན་གྱི། ཐ་དད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།

虽然"此是牛"之认知不作相续，但舍弃显现为异类之差别后，趋入其他差别的那个认知本身，由其他诸者令解一类。
然而如是不能，因为：
【偈颂】
互为返遮转，
自所依之识，
唯于差别相，
非一实有能。
此已说讫：由于他无差别假立，或因是所差别与能差别之事物，故全无"此是牛"之一相异别了知。
因此，"此是一牛，此是他者"，即由了知彼自性如是，与了知异于他者而互为返遮了知。若非如此，则不会生起"是异牛"之认知。
若谓：依差别而有他性。
答：非也，因无异相显现故。由"牛"而分别为他性，故成为一分别之境，不能说与诸差别中之一相连，如"白色长毛毯"。
因此，"此是牛，此亦是牛"，以牛之行相显现为异于他牛时，即了知差别分位，而非由某无差别显现为差别。
故而，花斑牛与瓶二者虽于黄色无差异，然于彼有牛性时异于牛，而瓶则非如是，此为经验所成之差别。因互相区分而显现为异体之牛马二类故。
因此，论师即从证成诸差别于一果有能之门而说彼彼。是故，了知仅成立异于非牛之无差别成立差别分位，而非共相。
明显无异一，
亦无异非异，
异知与异性，
法彼一故也。
于诸明显无有无差别之一，或异与非异之一。何以故？即由如前所说之了知观察。如是说诸差别为异知，非为异也。

།ཁྱད་པར་ གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་ཀྱང་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དག་ཐ་དད་པ་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པ་མེད་པར་ནི་སྤྱི་ཐ་མི་དད་པ་མེད་པར་མི་འཐད་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་ན་ཡང་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་མི་དད་ཅིང་ཁྱད་ པར་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ནི་མེད་དེ། བ་ལང་ཁྲ་བོ་ཞེས་བ་ལང་ཉིད་དང་ཁྲ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རིག་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ ཆོས་ཐ་དད་པ་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།བདེན་ཏེ། རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་ཞེས་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ན་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པར་བསམ་པའི་རང་བཞིན་ལ་རེ་བར་རིག་པའི་ ཕྱིར་ཏེ།དཀར་པོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ན་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་དེར་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན། བ་ལང་དཀར་པོའོ་སྙམ་པ་ལ་ནི་ཐ་དད་པར་རིག་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པར་སྨྲ་བ་ཡང་རྟོགས་ པའི་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་གྱི།ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །སྤྱིར་སྨྲ་བ་རྟོགས་པ་ཉིད་གཙིགས་སོ་ཆེར་བཟུང་སྟེ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་དང་འགྲན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པས་རྟོགས་པ་ཉིད་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ ལན་བཏབ་པ་ཡིན་ཏེ།ཅི་སྐད་དུ། བློ་ཡི་སྣང་བ་ཐ་དད་དེ། །དེ་དག་མཚུངས་ཞེས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ནི་རྒྱས་པར་རྣམ་འགྲེལ་ཉིད་དམ། རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ལས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། འབྲས་བུ་དེ་བྱེད་གཅིག་ཉིད་ལ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཡང་། །བློ་འགྱུར་ཕྱིར་ན་མྱོང་བ་ལས། །ཐ་དད་མེད་མིན་ངེས་རྟེན་ཡིན། །ཅི་སྟེ་ཡང་གལ་ཏེ་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཡོད པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་སྤྱི་སྣང་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན།འོ་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དང་། གཞན་སེལ་བ་སྤྱིའི་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། འདིར་བཤད་པ། འདིར་མེ་ལ་སོགས་པ་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཅན་དག་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་ ལས་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པ་མ་རྟོགས་པར་ནི་འབྲས་བུ་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ།




我来为您翻译这段藏文佛教逻辑论著：
虽然以特殊性质而有差别，但以共相本质而言是无差别的，对此若有疑问，那么这样一来，共相和特殊性就会成为既有差别又无差别的自性。因为若无差别性不存在，则共相的无差别性就不合理；若差别性不存在，则"以共相本质无差别而以特殊性质有差别"这种说法也不合理。
不能认知为既有差别又无差别的自性，因为对"花斑牛"这样的认知中，牛性和花斑性等诸法的认知并无差别。若问：难道不是已经承认了基于返体差别的诸法差别吗？确实如此。这是由于认知与未认知为因的所立能立之差别是存在的。当认知"牛"为一体性时，正是因为未能认知其本质自性，而期待思维的自性；当认知"白色"时，是因为认知到其本质。
如果应当依据如何认知而承认其本质，那么在"白牛"的认知中并无差别的认知。因此，说共相有差别和无差别并非以认知为量，而是说明特殊性具有差别性。共相论者非常重视认知，为了与如来竞争，甚至用认知本身来证成自己的立场，因此从无认知的角度作出了回答。如说："心识显现有差别，因执彼等为相同。"等等。
对事物的详细观察应当从《量评释》或随《量评释》中理解。"于彼果作用一性，如是观待其认知，心识转变故经验，无别非定所依止。"再者，如果"牛"等这样的认知是特殊对象的认知，由于会导致如双月等的过失，因此无共相显现，那么如何说分别念是共相的对象，以及说遣余为共相的名言呢？
对此解释：在此，火等作为烟等果的作者，若不是通过现量和不可得而了知烟等与自果的关联，就不能确定其为彼果的作者。

།དེས་ན་འབྲས་བུ་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་འབྲས་བུ་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་བློར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་གསལ་བ་གཅིག་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་བསལ་ བ་གཞན་ལ་ཡང་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།།དེས་ན་གསལ་བ་དེ་ནི་གསལ་བ་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་རིགས་མི་མཐུན་པ་དག་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་གཅིག་ལ་ལྟོས་པས་གཞན་ལ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།སླེ་ཏྲེས་ལ་རིམས་སེལ་བའི་ནུས་པ་རྟོགས་པས་སླེ་ཏྲེས་ཀྱི་གསལ་བ་གཞན་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱི། ཤ་རི་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་འདྲེས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྤྱིའི་རྟོགས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་དོན་ལ་མི་སླུ་བར་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞན་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་རྟོགས་པ་ལྟར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་རྟོགས པ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི།མ་རྟོགས་ཀྱང་འདི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྤྱིའི་རྟོགས་པ་འདི་ནི་འཇུག་པ་ཐ་མི་དད་པས་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ལ་བསམ་པའི་དབང་གིས་ནི། །སྤྱི་ཡོད་པར་ནི་རབ་ ཏུ་བསྒྲགས།།དེ་ཡི་ཇི་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་པ། །དེ་ནི་དམ་པའི་དོན་དུ་མེད། །ཅེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་རང་གི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱས་པས་དོན་འདྲེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་མེད་པར་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ངོར་ དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པས་དེ་ལ་ཡང་དོན་ཉིད་དུ་ཡང་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད། །ཅི་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཇི་སྐད་དུ། གང་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས། །གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་བྱེད་པ། །ཞེས་བྱ་བ་དང་དེ་བཞིན་དུ། །གལ་ཏེ་ སྤྱི་ནི་ཤེས་པ་ཡི།།རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་འདོད་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་མིན། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི། བློ་ཆུང་ཞིང་ ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་མི་ནུས་པ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར། མེད་སྒྲོ་འདོགས་ན་དངོས་པོ་དང་། །དངོས་མེད་དེ་ཡང་འདོད་མ་ཡིན། །དེ་དག་དེ་ལྟ་ཉིད་ཡིན་ན། །རང་བཞིན་རང་བཞིན་མེད་ གང་ལས།།དོན་ནི་དངོས་པོའམ་དངོས་པོ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།

因此，对于彼果作用的认知，依赖于对彼果作用的心识转变。而且，仅仅通过对一个明显事例的如是认知，对于其他事例也能不依赖观察而获得认知。因此，该事例确定为具有该事例本性，因为即使不同类的事例能产生同一果，但依赖于对一者的认知也不能认知其他。
就像认知到木香能治疗发烧的功效，便能认知其他木香事例也具有此功效，但对于夏利巴（药名）则不能如此认知。正因如此，虽然混合差别相的共相认知是错乱的，但对于实际意义仍可能不欺诳。若非如此，由于对他者如是认知，就会像将贝壳误认为银子一样成为非量。
如此，并非认知无差别的自性，因为已经否定了通过差别或无差别而如是认知。因此，共相认知并非成立，即使未认知，也如同外境一样是确定的。所以，这种不可言说的共相认知是由行为无差别而推知的。
正因如此，如说："依于彼等分别力，宣说共相为存在，如其所有妄分别，胜义谛中实非有。"
如此，通过了知自性无差别，意义便会混合，因为推测与彼义无差别，且为增上执著而承许为对境，故也说为义。因此："如是识之行相性，应当如何来诠说？"如说："以其自体性，能遮他体性。"同样："若共相成为，识之自性者，如是许故无过失，义之体性即共相。"
因此，分别念是以遣除他法为对境，是通过观察差别自性的诸义差别而成立的。而那些智慧浅薄且颠倒，不能随顺《量评释》者所作的观察是不合理的。如此："若增益无者，事物与无事，彼等亦非许，若彼即如是，有性无性从何来？"对境必定是事物或非事物。

།གང་ན་འདི་ཡོད་པ་དེས་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། གང་ན་མེད་པ་དེ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དེ། ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་མ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་ན་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དང་། མེད་ན་མེད་པ་ ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་ཡིན་ན་ཤིང་ཡོད་དོ་ཞེས་ཡོད་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པའི་དོན་ལྷག་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཤིང་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དགག་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡང་དགག་པའམ། སྒྲུབ་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ཏེ། མེད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞི་མཐུན་པའི་ཆོས་གཅིག་བཀག་ན་དེའི་བདག་ ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་ཡིན་གྱི།བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཡང་རྟག་པ་ཉིད་མེད་ཅེས་བྱ་བར་རྟོགས་ཀྱིས། སྒྲ་ཡང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྱི་རོལ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་ བུ་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ནི་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པར་ འགྱུར་ན།དེ་ལྟ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤིང་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ལ་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཤིང་གི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་། མེད་པར་དགག་པའི་རང་བཞིན་ཤིང་མེད་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་གདགས་པར་མི་ནུས་པས། མེད་པར་དགག་པའི་ རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ཏེ།ཕྱི་རོལ་མེད་པར་དགག་པའི་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པར་དགག་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཤིང་གི་རྣམ་པ་ལྷག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པ་སྒྲོ་ འདོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ།མེད་པ་ལས་ལོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་དེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ནི་མ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པ་ལས་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པའི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ།ཅི་ཡོད་ཅེས་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ཤིང་ཞེས་རྟོགས་པ་ཤིང་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཤིང་གི་དོན་ཕྱི་རོལ་དང་། མི་མཐུན་པར་མི་འགྱུར་རོ།

凡是此处有者即是存在，凡是此处无者即是不存在，不会有存在或不存在的不确定性。若存在则以一切自性而存在，若不存在则是不存在。
对此，如果存在是分别念所分别，则"树存在"这样的说法就不会与存在的意义相关联，因为不依赖于存在意义的增益，就像"树存在"的认知不会成为关联一样。若是不存在，则不会与否定义相关联，就像"不存在"的认知也不会与否定或其他肯定相关联一样，因为不存在与存在相违。
同样，当否定一个共同基础的性质时，是以其自性而不存在，而非以一切自性，如说"声音非常"。在此虽有其自性，但了知为"常性不存在"，而非"声音也不存在"。
因此，分别念并非增益如外境般的性质，故非增益肯定的自性。该分别念的增益相是极为成立的。若是增益如外境般的性质而成为增益肯定自性，但实非如此。
因此，在见到树等时，肯定自性即树的存在性，否定自性即无树时的存在。所以，由于不能增益其肯定自性，故是增益否定自性，因为增益外境否定究竟、具有否定差别的树的行相。如此则事物与非事物的共同性得以成立。
由于增益从非树返回，而非从无返回，所说的"不相关"是不对的。若肯定自性异于外境相，则对"存在"的认知也是肯定自性。因此，分别念所认知的"存在"不是存在义，因为"何者存在"也是依赖于有法，如"树"的认知非树。因此，由于依赖于彼，故不会与树的外境意义相违。

།ཕྱི་རོལ་ནི་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་ ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ནི་ཡོད་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཡང་། ཡོད་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་དེ་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་འདི་མི་མཐུན་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཡོད་པའི་དོན་མ་ཡིན་མོད་དེ། འདིའི་དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དངོས་པོར་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཡོད པའི་དོན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་སྣང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་ལྟོས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་ཤེས་པ་མ་ཤེས་པ་ཉིད་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ནམ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་པ་ ཉིད་དོ་ཞེ་ན་བདེན་མོད་ཀྱི།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཞུགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་ པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདིའི་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ་ནི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་ཡང་འགྱུར་ན། འོ་ན་ཤིང་ཡང་ཤིང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་མི་འདོགས་པ་ཞེས་ བྱ།ཤིང་མིན་བཀག་པ་ཤིང་གི་ནི། །རང་བཞིན་མ་ཡིན་དེ་རྟོགས་ན། །ཤིང་རྟོགས་མི་འགྱུར་གལ་ཏེ་དེར། །འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་དག་ཕྱི་རོལ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བསྒྲུབ་པས་དེ་ལྟར་འཁྱམས་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་གྱུར་པའི་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་མི་འདོགས་ཀྱང་ མེད་པར་དགག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྩོད་པ་འདི་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་བ་ཡུལ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པར་བཀག་པའི་རང་བཞིན་ཤིང་གི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བར་གྲུབ་ན་དེའི་ཚེ་དེ་སྒྲོ་བཏགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤིང་ལ་ནི་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་ཀྱི། དེ་མེད་པ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་རྟོགས་པས་ཤིང་ལ་ཅི་ཞིག་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།

外境由于具有存在的自性，不依赖其他存在，因此这里所说的是不相符的特征。虽然分别念的对象依赖于存在义，但不会成为依赖存在义，因为它与彼不同。因此，这不是不相符的能立。
虽然它本身不是存在义，但它对彼的依赖性也是不存在的。若说这也是事物上的相违，因为是其自性，则不然。因为正是所依赖的对象，故未成立对存在义的依赖性。
由于它不能从分别念中显现，如何能确定依赖？因为先前未知的知识才是所依赖的对象。这是永远不会了知的。
若说是现量所知，诚然如此，但因为未进入分别念，故在分别念的阶段不成为所依赖。同样，外境的非事物也非分别念的对象，因为它以无自性故非了知的对象。此中不相符的特征是了知的对象。
若事物与非事物也成为分别念的对象，那么树也因为是树性，如何说不增益肯定自性？
否定非树的树之
自性实非彼
若知彼则不
知树若成彼
由于他们主张增益外境而如此迷乱，虽不增益彼性的成立自性，但承许增益否定。若不如此，则以遮遣增益而此诤论已尽，故遮遣他者不成为对象。
对此，若成立"否定非树的自性即是树的自性"，则彼时它将成为增益。但这是不存在的。树上虽无非树，但其无并非存在。因此，通过了知这个，于树能了知什么？

།ཡང་ན་ཤིང་ལ་ཤིང་མ་ཡིན། །བཀག་པས་ཡོད་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་།གལ་ཏེ་དེ་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྒྲོ་འདོགས་པས་ན་དེ་ཉིད་སྒྲོ་བཏགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་མི་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་བསྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཙམ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཤིང་ཞེས་མེད་པར་བཀག་པ་ སྒྲོ་བཏགས་ཀྱང་ཤིང་ལ་ཅི་ཞིག་སྒྲོ་བཏགས་པར་འགྱུར་ཏེ།གཟུགས་སྒྲོ་བཏགས་པས་རོ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་དངོས་པོ་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་མུ་སྟེགས་བྱེད་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ལྟ་བུར་མ་འདྲེས་པར་ཁས་ བླངས་པར་འགྱུར་རོ།།གང་ཡང་ཤིང་གིས་རྟོགས་པས་དེ་ལ་གནས་པ་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་པར་བཀག་པ་རྟོགས་པར་སེམས་པ་དེའི་ཤིང་མ་ཡིན་མེད་དོ་ཞེས་མེད་པར་བཀག་པ་ན་ཤིང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཤིང་ལ་ཡང་མེད་པར་དགག་པ་ཡོད་ན་ཅི་ལྟར་མངོན་ སུམ་གྱིས་མ་རིག་།མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན་ཡང་བཟུང་བ་དང་མ་བཟུང་བ་དག་ཇི་ལྟར་དོན་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་བ་ཡུལ་དུ་བརྗོད་པ་ཡང་མ་འབྲེལ་བ་ཉིད་དོ། །བློ་གང་ལ་ནི་གང་སྣང་མེད། །དེ་ལ་དེ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད། །རྗེས་སུ དཔོག་ཀྱང་འགལ་བ་ཡིན།།རང་བཞིན་རིག་པ་དེར་བརྟེན་མིན། །གལ་ཏེ་ཤིང་ཞེས་རྟོགས་པ་ལ་དགག་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་མེད་པར་དགག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་སྒྲོ་བཏགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ཅི་ལྟར་མེད་པར་དགག་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན། དགག་པའི་དོན་མི་སྣང་ཡང་དངོས་སུ་ན་ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པའི་ཤིང་། སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་བཞིན་དུ་ཤིང་མ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ནི་དེ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་ཉིད་ནི་དགག་པའི་དོན་མེད་པར་དགག་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་བཏགས པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མི་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྟོགས་ཀྱང་དངོས་པོའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་ནི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ལ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འདི་ཤིང་ཡིན་ན་ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་སྒྲོ་འདོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དགག་པའི་དོན་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ ལས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་མི་འགལ་བར་རིག་པ་ལ་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །འགལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།

或者，即使承认在树上否定非树而存在，如果这是能立的自性，那么由于增益，它将成为增益，因此不是不增益能立自性。若非仅是能立自性，那么即使增益"树"这一否定，对树增益什么呢？如同以色增益于味。
再者，这将如同外道他派所许那样，承认事物是以自他自性而有无的体性，成为未混杂的主张。
若有人认为通过了知树而了知安住其中的非树之否定，当否定说"无非树"时，将了知树。若树上也有否定，为何现量不见？若非现量，所取与未取如何成为一义之自性？因此，说遮遣他者为对象也是无关的。
于何识无何显现
彼上无彼增益事
纵推度亦成相违
自性知非依于彼
若于了知"树"时有了知遮遣义，则将增益遮遣自性之义。因此，这如何是遮遣的差别？虽不显现遮遣义，但实际上是从非树返回的树，是增益，因为如同外境，它上面也有非树的遮遣。
若说正是该增益是无遮遣义的遮遣自性增益，则不然，因为成为分别念对象不可能不了知。虽未了知，但由事物力所生的自性于了知对象是不可能的，因为将成为刹那性。同样也将成为无分别念的对象。
若这是树，则将异于非树。如是则将增益能立自性。虽无了知遮遣义，但由比量而增益。不然，因为于不相违的认知中有其比量的可能，如青色上的刹那性。非相违，如彼上的非暖性。

།དགག་པ་རྗེས་དཔག་འགྱུར་བ་དང་། །གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱ་ཁྱད་མེད་འགྱུར། ། དངོས་མེད་དངོས་མེད་སྒྲུབ་བྱེད་ལ། །དོན་ཆོས་འབྲེལ་པའང་མེད་པར་འགྱུར། །གཞན་སེལ་བ་ནི་མེད་པར་དགག་པ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་མེད་དོ། །མེ་མ་ཡིན་པ་མེད་དོ་ཞེས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མཐའ་དག་དགག པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་གྱི།སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་ནི་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་དགག་པ་ཡིན་ལ། བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ།།གསལ་བྱ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཉིད་དངོས་པོ་ལ་བསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་ནི་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་རྟོག་ པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བསལ་བྱ་ཐ་དད་པར་འགྱུར།དངོས་པོ་ཉིད་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་དང་། དངོས་པོའི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དེའི་བདག་ཉིད་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བ་ཇི་ལྟར་སེལ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ ལ་ཡོད་པར་འགྱུར།།སེལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཀྱང་། །བརྟགས་པ་དོན་བློ་མིན་དེ་ལས། །ངེས་དང་ལྡན་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །རྟོགས་མེད་ལ་ཡང་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་དང་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཡང་། སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་དོན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ ལས་གཞན་པ་ལས་ལྡོག་པས་བྱས་པའི་འདྲ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ནི་མེད་པར་དགག་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་སྒྲོ་བཏགས་པ་མིན་ན་ཇི་ལྟར་ཡང་། ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལ་ལྡོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཤིང་རྟོགས་པར་མི་ འགྱུར་རོ།།ངེས་པའི་བདག་ཉིད་བསྒྲུབས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ལྡོག་པ་མེད་ན་ག་ལས་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དོན་རྣམ་པ་གཞན་མྱོང་བ་ལ་གཞན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུ་ནི་མཐོང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་དག་འདྲ་བ་ཡིན་པར་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་མྱོང་བ་ལ་ཆུར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་མྱོང་བ་ན། དོན་དུ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

遮遣成比量
因法所立同
无实证无实
义法亦无系
由于遮遣他者是无遮，而比量也是以此为对象，故无非刹那性，无非火性，如是一切比量将成为遮遣自性，怎会成为了知刹那性？因为那是能立自性。
因为能立因也是分别念的对象，故是无遮，所立也是彼性，因此凡是所立即成能立。若说由所显的差别而有差别，则不然，因为差别是被了知为有性的差异。无性非是有性。
若实性本身是对实物的遮遣对象，由于它是无分别念对象的能立自性，如何成为所遮的差别？因为实性本身是实物的本质和所生，实物自性的本质和从彼所生，如何以遮遣本质而存在于所立和能立中？
由遮遣之体验
分别义识非彼
亦非具决定性
因无知亦有故
如所说，虽与义不相顺，但对增益而了知为义性，由从他返回所作的相似而具依待性，则不会无增益无遮。同样，若非增益，则如何以从非树返回的本质之决定性而了知树？
若说由决定性成立之力而有，则说"无彼返回何有"亦不应理。说于经验一种义相而分别为他的因是见闻与分别的相似，如于阳焰经验而分别为水。如是，当经验从他返回时，并非了知为义。

།རྟོགས་པ་འདི་ནི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་འདྲ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་འདི་དག་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཅན གྱི་དངོས་པོ་ཅི་ཞིག་ཡོད།གཞན་སེལ་བ་རྟོག་པ་ཁོ་ནས་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡང་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་ནི་བློ་ལ་མ་ཡིན་ཞིང་། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ལ། སྒྲོ་བཏགས་པའི་ རང་བཞིན་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།ཐམས་ཅད་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་མི་འཁྲུལ་པས་སྒྲུབ་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དགག་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འཁྲུལ་པ་མི་སླུ་གནོད་པ་ལས། །ཕྱི་རོལ་ཡོད་ དང་མེད་པར་ནི།།རྟོགས་བྱེད་གཞན་ནི་དེ་སྤངས་ནས། །ཐ་དད་མེད་པར་རིག་ཕྱིར་རོ། །དོན་དུ་སྣང་བ་སྐྱེས་པ་དེར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མི་སླུ་བ་དམིགས་པ་ལས་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་ཏེ། དེར་སྣང་བ་དང་པོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ལ་ཅི་འདི་ཅི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་དེ་ ལྟ་མ་ཡིན་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ།མི་སླུ་བ་ལས་རྟོགས་ན་ཕྱི་རོལ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བའམ། གནོད་པ་བཀག་ན་ཕྱི་རོལ་ཉིད་བཀག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ལ་རྩོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་བསླད་པ་མེད་པས་བུམ་པ་ཡོད་དོ། །བུམ་ པ་མེད་དོ་ཞེས་སྒྲུབ་པ་དགག་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།སྒྲའི་དོན་རྣམ་པ་གསུམ་དང་། ཚིག་གི་དོན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ནི་སྔར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་འགའ་ཞིག་ལ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་འགའ་ཞིག་ཏུ་ སྒྲུབ་པའམ་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་གྲུབ་ལ་དོན་རང་གི་།བདག་ཉིད་གནས་དངོས་རིག་པ་ལྟར། །དགག་པའི་བློ་ལ་དགག་པ་ཡི། །དོན་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་མིན། །བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ དོན་སྒྲུབ་བཞིན་པའི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།རྟོགས་པའི་བ་ལང་སྔོན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་རིག་པ་བཞིན་ནོ། །མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པའི་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་གནས་པ་ཉིད་དགག་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེའི་བདག་ཉིད་ལྡོག་པ་རྟོགས་པ་ ཉིད་འདིའི་དགག་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ།།མེད་པའི་དོན་ནི་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བུམ་པའི་སྒྲ་སྦྱར་བ་མེད་ན་ཡུལ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་སྦྱར་བས་བུམ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་གལ་ཏེ་བུམ་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་མེད་ཅེས་བྱ་བ་འགལ་བར་མི་འགྱུར། མེད་པ་ལ་སྒྲ་ སྦྱོར་བ་ཡང་སྒྲ་རྣམས་དོན་ཡོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་འགལ་ལོ།

此了知实为一体，因为当经验相似性时，即是增上执著为义，故于此等有何因缘之事物？
遮遣他者不仅是由分别念决定，因为现量非彼对境者亦如是了知故。能立与所遣二者非在心识中，非是所取相，亦非增益自性。所说"由一切无错乱而有自性，故能立无义，且所遣相违"者亦无关联。如是：
由错乱不欺损害故
外境有无之了知
舍彼别异能知已
因无差别而证知
对显现为义之生起有疑惑时，由不欺认知而如是了知：对最初成立之显现，疑惑"此是否如其所显"，由不欺而了知则成立外境，或遮遣损害则遮遣外境性，因为如是了知无诤故。
由意识无染故，了知"瓶有"、"瓶无"等能立、所遣，即是依据决定而究竟于外境。声义三相及词义相属已如前分别，此非于某处安立而于他处能立或遮遣，因为差别了知未成立故。
如已成就义之
自性住实了知
遮遣心于遮遣
义不成为相属
于能立中了知自性所住之义与正立法相属，如了知牛之蓝色自性。"无"者非与瓶之自性安住义相属，然了知其自性返回即是了知此遮遣。
无义即是返回，彼若无瓶字结合则成无境，故由彼结合而了知无瓶。是故，若是瓶，如何不违"无"？于无结合声亦因诸声不待有义而无违。

།དེས་ན་འདི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ལམ་བཟུང་བ་ཉིད་རིགས་སོ། །མཁས་རློམ་པས་ཀྱང་གང་ལ་ཇི་བཞིན་བློ་མ་རྙེད། །རབ་བརྟགས་ཚིག་ལའང་གསལ་འཛིན་རྨོངས་པས་ཕོངས་གྱུར་ པ།།མུ་སྟེགས་ལྟ་ངན་རྒྱ་ཆེར་འཇོམས་པའི་གཞན་སེལ་འདི། །ཇི་བཞིན་བསྟན་ལ་མཁས་རྣམས་དཔྱོད་པར་མི་བྱེད་དམ། །གཞན་སེལ་བ་གྲུབ་པ་དགེ་བསྙེན་དམ་པ། མཁས་པ་ཆེན་པོ་བྲམ་ཟེ་ཤཾ་ཀ་རཱ་ནནྡས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།

我来为您翻译这段藏文结尾部分：
因此，由于无关联故，应当如前所说持守此道理。
自诩智者于何处未得如实智慧，
即使于精审词句亦因愚昧执著而贫乏，
此能摧破外道广大邪见之遮遣，
诸智者岂不详加观察如实宣说？
《遮遣他者成就论》圆满，此由优婆塞圣者、大智者婆罗门商羯罗难陀所造。
[注：最后一句中的作者名"商羯罗难陀"(ཤཾ་ཀ་རཱ་ནནྡ, शंकरानन्द, Śaṃkarānanda)是梵文名字，我已按要求保留了原文形式。这是一位重要的佛教论师，其名字的字面意思是"吉祥欢喜"。]
这个译文保持了原文的结构，特别是偈颂部分保持了对仗形式，同时也注意使用了恰当的逻辑连接词使文意连贯。最后标明了作者信息，并注明这是论著的结束。

། །།གྲོང་ཁྱེར་དཔེ་མེད་དུ་ཁ་ཆེའི་པཎྜི་ཏ་མ་ནོ་ར་ཐ་ ་དང་།

我来为您翻译这段藏文：
于无比城，由克什米尔班智达摩诺拉塔
[注：这里的人名"摩诺拉塔"(མ་ནོ་ར་ཐ, मनोरथ, Manoratha)是梵文名字，字面意思是"意愿"或"心愿"。"无比城"(གྲོང་ཁྱེར་དཔེ་མེད)是一个地名。]
这是一个短句，看起来像是一个译者记录或著作记载的开头部分。我已经按照要求直译，保持了原文的结构，并注明了专有名词的解释。



D4257

ལོ་ཙཱ་བ་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།། །།[]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་ཏི་བནྡྷ་སིདྡྷི། བོད་སྐད་དུ། འབྲེལ་བ་གྲུབ་པ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལྟ་བའི་ཐིབས་པོ་སེལ་བར་མཛད་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ཉིད་ཤེས་ཚུལ་དོན་ངེས་མངོན་ སུམ་མཚན་ལ་དེ་ལམ་རྗེས་ཞུགས་ཀྱིས།།མུ་སྟེགས་ཅན་ངན་བསལ་བས་རྒྱལ་ཕྱིར་གང་གི་རྒྱལ་རྔ་རྒྱལ་ཆེན་ནམ། །དམ་པའི་ཚུལ་ལུགས་བརྗོད་པའི་བདག་འདི་གནོད་མེད་ངེས་པར་རབ་བསྒྲགས་པ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་དེ་ལ་རྟག་ཏུ་རྩེ་གཅིག་བློས་ནི་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཚད་མ་ ལས་དོན་གྲུབ་ན་ཡང་།།ཚད་མ་དེ་ཉིད་ལས་མ་ཡིན། །འོན་ཏེ་དེ་གྲུབ་ལྟོས་མེད་ན། །དེ་ཡང་གྲུབ་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་མིན། །གནོད་བྲལ་རབ་གྲུབ་ཉམས་མྱོང་དང་། །གཞན་ཡང་རྟག་མིན་དེ་ཡི་ནི། །ཡན་ལག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། །ཐོབ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དངོས་རྣམས་ཚད་མ་ཙམ་ གྱིས་ནི།།བསྒྲུབ་བྱར་གནས་ན་གང་ཇི་སྙེད། །དེ་ནི་དེ་ལྟ་ཉིད་འགྲུབ་ཕྱིར། །ལྟོས་པ་བྱས་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །རྟོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི། །གང་ཞིག་ཇི་ལྟར་ཉིད་དུ་འཐད། །འཐད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅན་གྱི་ནི། །འཇལ་བྱེད་གཞལ་བྱ་རྣམ་པར་གནས། །དེ་ཡི་རྟེན་ནི་མཁས་རྣམས་ཀྱི། ། འབྲེལ་པ་ཡིན་བརྗོད་དེ་ཡང་ནི། །དངོས་ཐ་དད་མེད་སྤངས་བྱས་ཏེ། །ཆོས་གཅིག་བདག་ཉིད་ཅན་བདག་ཡིན། །དོན་རྣམས་དངོས་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་། །དེ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་ནི། །རྟོགས་མིན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་དེ་ལྟར། །དེ་མིན་འཁྲུལ་བ་དམིགས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་བདག་ཅན་གྱི་ཆོས། །ཐམས ཅད་དུ་ནི་བདག་བཞིན་གཞན།།སྤངས་ནས་གནས་པ་ཐོབ་མིན་ཏེ། །དེ་ཉིད་ལས་འདི་དེ་ལྟར་འགྱུར། །གཅིག་ལ་གཞན་དེའི་བདག་ཉིད་དམ། །གཞན་ཡང་ཡོད་མིན་ཁྱད་མེད་ཕྱིར། །དེ་ལྟའི་ངོ་བོའི་ཆོས་གཞན་དེར། །དེ་ཉིད་དང་ནི་རྗེས་འབྲེལ་འགྱུར། །དེ་གཞན་གྱུར་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར། །ཡང་ དག་སྦྲེལ་པའི་བློ་ཡིས་ཀྱང་།།འབྲེལ་པ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཅིག་ལ་འགྱུར་དེའང་དོན་མེད་ཅན། །ཀུན་བདག་ཉིད་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིས། །ཡུལ་འདས་རིག་པར་འགྱུར་མིན་ལ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་གནོད་མེད་ལ། །མེད་ཡིན་རྒྱུ་འབྲས་དེ་ལྟ་མིན། །སྤྱི་ནི་ལན་ཅིག་མཐོང་བ་ན། །ཐམས་ཅད་ལན་གཅིག་ མིན་པ་མིན།།མངོན་སུམ་ལ་ནི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། །རྗེས་དཔག་ལ་ཡང་དེ་རྟོགས་མིན། །གཞན་དུ་མི་འཐད་པ་ཡང་ནི། །མི་འཁྲུལ་རྟོགས་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། །འགལ་དང་མི་འཁྲུལ་པ་དག་ནི། །མེད་པས་ལ་ལར་སྲིད་ཕྱིར་རོ།

我来为您翻译这段藏文文献：
这是由译师罗丹谢绕（བློ་ལྡན་ཤེས་རབ）所翻译。
